Νάνος Βαλαωρίτης, 14 Ιουλίου 1978

Κι ήσουν σ’ ένα υπόστεγο όπου πουλούσαν κάτι
Καθώς στρίβει αργά απ’ τη γωνιά ο αιώνας
Και ψάχνεις να παρκάρεις τ’ αυτοκίνητό σου κάπου
Γυρεύοντας μια διέξοδο από τη μολυσμένη ατμόσφαιρα

Στο τελευταίο βιβλίο τους δεν σ’ αναφέρουν καν
Μια του κλέφτη δυο του κλέφτη τρίτη και πάρ’ τον κάτω
Και θέλεις να δείξεις το άδικο βιβλίο στους φίλους σου
Μα εκείνοι δεν αγανακτούν κατά τη γνώμη σου αρκετά…

Από αυτούς που γράφουνε είσαι μοιραία ένας 1
Τι να τα κάνεις τα παράπονα όλος ο κόσμος τα ’χει
Κι αν είσαι μάλιστα από αυτούς που δημοσιεύουν αργά
Χειρότεροί σου θα βρεθούν στο τέρμα κοντύτερα 2

Πως είσαι ποιητής στις ώρες σου – έτσι δεν λένε
Ενώ τις άλλες κάθεσαι με χέρια σταυρωμένα
Και περιμένεις να σου πέσουνε οι λέξεις απ’ τον ουρανό
Χωρίς το δαχτυλάκι σου να το κουνήσεις καν.

  1. Τι να τα κάνεις τα παράπονα όλος ο κόσμος φεύγει
    Τον Αύγουστο – πάνε να κάνουν μπάνια- και δεν βρίσκεις
    Κανέναν να μιλήσεις – ν’ ανοίξεις την καρδιά σου
    Να τα πείτε ένα χεράκι — να ξεσκάσεις λίγο.
  2. Που ωστόσο αποκρίνεται για σένα και γι’ αυτούς
    Αφού δεν λογαριάζει εδώ τι βγαίνει με τον τόνο
    Παρά μονάχα η ποιότητα για την οποία ρωτούσε
    Μ’ απάντηση δεν έβγαινε από κανένα στόμα.

*Από τη συλλογή “Ήλιος ο δήμιος μιας πράσινης σκέψης”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2014. Μετάφραση: Ξένια Κακάκη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s