Λεωνίδας Καζάσης, Νατάσα

Από χρώμα βαθύ, αραιό,
τον ρούν του χρόνου συλλογίζομαι.
Επέμεινα χωρίς να υπομείνω
στον χρόνο τον αήττητο,
τον ηττημένο από τον ίδιο
που επαναλαμβάνεται προπαγανδίζοντας υπέρ της πραότητος
ενώ ταχέως χάνεται στην γενεσιουργό
αιτία της ανυπαρξίας του την κίνηση
και την θυγατέρα της μεταβολή.
Η παρουσία σου στην σκέψη,
την νοσταλγία οικεία καθιστά,
το συγκυριακό αντάμωμα, προσδοκία φιλίας εμήνυσε,
η φιλία προσδοκία παρέμεινε.
Των στιγμών το εφήμερο την μνήμη κυβερνά.
Η αβρότητα που νοιώθω, η αβρότητα που νοιώθεις,
την ώσμωσή τους
στης λυκαυγής το σκίρτημα ομολογούν.
Πόσες προσμονές, λύπες, παραδοχές σε εμβάλλουν;
Αγέρες εποφθαλμιούν το γίνωμά σου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s