Λουκία Πλυτά, Calcarea Carbonica

Την έπιασε η νύχτα
μπροστά στους μεντεσέδες
κλειδαμπαρωμένη
τρεις φορές
από τα κόκαλα
ως το ρευστό του αίματος.
αστροφώτιστες ροές
κόχλαζαν
της ζεστασιάς το καλωσόρισμα.

Τίποτα,
ανάσα αποσβολωμένη,
κατάσαρκα στα μάτια η τύφλα.

Σου το ‘χα πει, το θεριό ζηλεύει
τα στέρεα παλάτια
κι από τις αιωνόβιες παπαρούνες
το κόκκινο που αστράφτει.

Ψέμα,
από το στόμα του,
στης σβελτάδας το ξελίγωμα
τ’ αγκίστρι.

Κλείνει τη ράχη
προς τη μέση
σαν μάγκωμα χρόνου που στερεύει.

*Από τη συλλογή “Calcarea Carbonica (μεταξύ βούλησης και επιθυμίας)”, Εκδόσεις Κύμα, 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s