Νίκη Κωνσταντοπούλου, Τρία ποιήματα

ΤΟ ΒΟΥΝΟ

Στατικό, Ψυχρό.
Αδιάλλακτο.
Απροσάρμοστο κι εκκεντρικό.
Μα έχει μια σιωπή βαθιά
σαν της ψυχής το κρίμα.
Εγκεφαλικά κύτταρα ξυπνά
απομονωμένα
και της καρδιάς το χτύπο επιταχύνει.
Σαν χάπι χημικό, εκστατικό
σαν όργιο διονυσιακό
χορεύει στο μυαλό σου
τη φυγή σου.

*

Η ΑΙΤΙΑ

Μικρός
κλαις
απ’
τον
πόνο.
Μεγάλος
απ’
τις
μνήμες.

*

ΑΤΙΤΛΟ

Κλαίει η καρδιά
το δάκρυ κυλάει στο πάτωμα
σκύβεις να το μαζέψεις
να το βάλεις στην τσέπη.
Κάθεσαι, σκέφτεσαι,
πόσες τσέπες έχεις άδειες
να μαζεύεις δάκρυα
πού θα βάλεις όλ’ αυτά τα δάκρυα
τώρα που έμεινες γυμνός από τσέπες;
Τώρα που άλλο δεν έχεις
απ’ το γυμνό κορμί σου.

*Από τη συλλογή “Εγώ, απέναντι”, εκδόσεις Βακχικόν, 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s