Ζωή Καραπατάκη, Καλοκαίρι

Φώτο: AlexMil

Απόγευμα μες τον Ιούλιο
Μια μηχανή περνά με θόρυβο
και μας τυλίγει με τα αποπνικτικά σύννεφά της
Ο καβαλάρης της
ποντάρει στην απόδραση

Θα παρηγορηθούμε κι εμείς όμως
τώρα το καλοκαίρι ο ουρανός διαστέλλεται συνεχώς
ψηλώνει ο θόλος του
και το γαλανό τείνει χείρα φιλίας
Τα σπάνια λευκά σύννεφα
απέκτησαν την πυκνότητα του βαμβακιού
κι είναι απαλά σα να πρόκειται ν’ακουμπήσουν σε τραύματα

Λάμπει η ράχη του γιασεμιού
δίπλα σε γενναιόδωρα γεράνια
Φίλους αναζητά η θάλασσα
αιχμάλωτη της παγωνιάς τόσους μήνες
Τα ξέγνιαστα σανδάλια θα κυλήσουν στους δρόμους
και στα χέρια τα φρούτα
σα ζωντανά ημερολόγια

Κλείσε στο ντουλάπι αναμνήσεις
και ζοφερά φαντάσματα
Το θέρος σμιλεύει αλλιώτικες διαθέσεις
και σε κάνει να υποθέτεις ότι δεν αποκλείεται να υπάρχει
κάπου ένας Παράδεισος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s