Βασίλης Βασιλειάδης, Νon provincial ποίηση

Με κοιτούσε γιά λίγα λεπτά άφωνη.
Πλησίασε χτυπώντας με τόν δείκτη τού χεριού της τό στήθος μου
“νομίζεις
πώς μπορούμε εγώ κι εσύ
όλοι αυτοί οι άνθρωποι γύρω μας
νά έχουμε ένα συλλογικό μέλλον
χωρίς νά πέφτει επάνω μας
έστω και μία αχτίδα
από τό φώς τής Ουτοπίας;
Ποιά κοινωνία
ποιός άνθρωπος
μπορεί να επιβιώσει
χωρίς νά βλέπει
έστω καί μία αχτίδα
από τό φώς τής Ουτοπίας;”
Έσκυψε το κεφάλι της
καί ψιθύρισε
“ακόμη κι αν δεν υπάρχει
η γαμημένη Ουτοπία
ακόμη κι αν ξεμείναμε από αυτή, εξαιτίας τών τρόπων
πού καταλαβαίνουμε καί ζούμε τή ζωή μας,
πάντα πρέπει νά τή δημιουργούμε μόνοι μας,
να τη βάζουμε σάν φώς στη ζήση μας”

Θεσσαλονίκη, 2019

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s