Θεοδώρα Βαγιώτη, Ημερήσια παραφορά


Gina Litherland, Wolf Alice (for Angela Carter) (2011)

Δε ξέρουν οι άνθρωποι ν’ αγαπούν
Ούτε λέρωσαν ποτέ τα χέρια τους
Με ερειπωμένα στοιχειά των συμβάντων
Μέσα στα αστικά δαίδαλα και τα
Κοσμοπλημμυρισμένα κέντρα
Ό,τι γνωρίζεις είναι τα ονόματά των
Δρόμων και ετούτη η κίνηση που
Σφυροκοπά μέσα στη φλέβα σαν άγχος
Σαν άγχος υπαρξιακό
Εσένα σε ξεγέννησαν βρισιές και κορναρίσματα
Φρένα στους δρόμους λίγο πριν σκοτωθούν
Οι άνθρωποι, ναι οι άνθρωποι
Για λίγο θάνατο ακόμη, αφού δε ξέρουν
Ν’ αγαπούν, όπως όταν θέλουν να
Να αγοράσουν φτηνά, βολτάρουν
Στα κινέζικα Αγησιλάου και Μενάνδρου
Βουτώντας θαρρετά από τις χαρτόκουτες
Δαντελένια βρακιά φακουδάκια με κορδόνια
Και μπρελόκ ποδοσφαιρικών ομάδων
Πόσο πάει η Μπαρτσελόνα, πέντε,
Σου δίνω δύο, όχι πέντε, α να χαθείς κιτρινιάρη
Πέντε τα δάχτυλα στο πόδι του παιδιού μου
Πέντε ωκεανοί να ξεπλύνουν τη φιλονικία
Πέντε φορές να στραφούν αλλού τα μάτια μου
Και τα χέρια του υψώνονται να χτυπήσουν
Και φάσκελα κατάρες χριστοπαναγίες στο Θεό
Που σφήνωσε ψηλά μέσα στο γαλάζιο
Ανάμεσα σε απρεπή κτίρια που νοικιάζουν
Νταβαντζήδες και ξοφλημένοι καλλιτέχνες
Πιο κάτω, ο πατέρας βαφτίζει ένα μωρό
Αγίας Τριάδος και μπουρδέλου γωνία
Πιστεύω εις ένα Θεό πατέρα παντοκράτορα
Τι χαρά μεγάλη ο προαύλειος χώρος
Το γλυκό και το παιδί μέσα μου χοροπηδάει
Πάνω στα πλακάκια προσηλυτισμένο και
Ολότελα ευτυχισμένο. Άραγε, τότε, έκλαιγε
Από θλίψη ο δρόμος που σαλεύει κάθε τόσο
Στα φανάρια; Ένας νέος ακραιφνώς
Ναρκωμένος από ουσία χύνεται στο
Πάτωμα του λεωφορείου μιλώντας στα πόδια μου
Τα πόδια μου εραστές των πουλιών που δεν
Πέταξαν ακόμη πάνω από το ωράριο εργασίας
……………………………………………..
Κι απλώνει τα χέρια του να χαϊδέψει τα φτερά τους
Σαν του Ερμή τις φτέρνες πάνω στο βράχο
Και τις φιλώ, μου λέει, κοιτώντας δειλά προς τα πάνω
Ύστερα εντελώς απροσδόκητα φωνάζει
Χθες και σήμερα δόλια απάτη η ανθρωπότης!
Γιατί δε μύρισε κάτι απλό να το θαυμάσει
Ένα κτενόχορτο, μια μυριαλίδα ανθισμένη
Προτού να τη ρίξει στο ταψί μαζί με τα
Εντόσθια των κατοικίδιων ζώων του
Δεν ξέρει, όχι δεν ξέρει ν’ αγαπά
Κι ας αγαπά, αστείο κορίτσι, μα σκέψου
Η πόρτα του παραδείσου κλείνει και
Απ’ έξω κοντοστέκεται μια Εύα κρατώντας
Βαριά βαλίτσα και ένας Αδάμ με πληγές
Από την χαμένη του σάρκα
Να τη βρίζει και να τη χτυπά
Που τον παρέσυρε στο κακό

One response to “Θεοδώρα Βαγιώτη, Ημερήσια παραφορά

  1. Η γραφή σας, παράπονο στα μάτια ενός παιδιού, της ποίησης τα βλέφαρα,γεμίζοντας, νοτίζει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s