Γρηγόρης Σακαλής, Κραυγές στην έρημο, Εκδόσεις «Ενδυμίων»

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της ποίησης, που λέει τα πράγματα με το όνομά τους, λιτά και περιεκτικά και της ποίησης που είναι κραυγαλέα και δεν διαφέρει από ένα πεζό χωρισμένο σε στίχους. Πολλοί ποιητές δεν καταφέρνουν να διακρίνουν αυτή τη γραμμή, υπάρχουν λίγοι, που ισορροπούν πότε από τη μια και πότε από την άλλη πλευρά και ακόμα λιγότεροι, που τα καταφέρνουν να είναι λιτοί και κατανοητοί χωρίς να κραυγάζουν.
Διαβάζοντας τη νέα ποιητική συλλογή του Γρηγόρη Σακαλή «Κραυγές στην έρημο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ενδυμίων», διαπιστώσαμε ότι ο ποιητής καταφέρνει να μας μιλήσει απλά και αντίθετα με τον τίτλο της συλλογής να μην είναι κραυγαλέος, αλλά λιτός και ουσιαστικός. Ο Γρηγόρης Σακαλής έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής, που δεν συναντάμε αλλού. Γράφει πολύ λιτά χωρίς περίτεχνα στολίδια. Η πένα του μπορεί να συγκινήσει τον καθένα και είναι προφανές πως η ποίηση του δεν είναι μόνο για τον φιλόλογο ή τον κριτικό λογοτεχνίας, αλλά για τον απλό αναγνώστη. Το αναγνωστικό κοινό της ποίησης είναι μικρό γιατί δυστυχώς πολλοί έχουν χάσει αυτή την επαφή.


Η ποίηση του Γρηγόρη Σακαλή είναι κυρίως κοινωνική. Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά ποιήματα είναι το «Αλλαγή», όπου σε μια αποικία το επικεφαλής τριμερές συμβούλιο σκοτώνεται από σαμποτέρ. Και τι έγινε; Τίποτα δεν αλλάζει: «η ανωτέρα τάξη / χαμογελά / γιατί βρέξει-χιονίσει / θα έχει τα προνόμιά της». Οι ελπίδες για αλλαγή αποδεικνύονται φρούδες: «μα άδικα ελπίζουν / θ’ αλλάξουν μόνο τα ονόματα.»


Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει γεμίσει το μυαλό του με σκουπίδια. Ο Γρηγόρης Σακαλής μας προτείνει να κάνουμε επανεκκίνηση: «με ένα λουλούδι / κι ένα ποτήρι κρασί / θα μας θυμίζει / ότι είμαστε άνθρωποι.»


Ένα από τα δυνατά ποιήματα της συλλογής «Κραυγές στην έρημο» είναι και το «8 Μαρτίου», που είναι αφιερωμένο στην Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας. Ο ποιητής αφού αναφέρεται στη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία κλείνει με αυτό το πολύ δυνατό τρίστιχο: «Γυναίκα / πολύς δρόμος ακόμη / για την ελευθερία σου.»


Σε μια βροχερή μέρα η ζωή μπορεί να μοιάζει και με εφιάλτη. Η παλιά αγάπη είναι γερασμένη πρόωρα. Οι φίλοι έχουν γίνει αγνώριστοι. Η πόλη έχει ερημώσει. Και ο ποιητής κοιτώντας στο καθρέφτη του, θα δει: «ένα θαμπό περίγραμμα / που δεν θύμιζε σε τίποτα / ανθρώπινη ύπαρξη.»


Κλείνοντας, ας μας επιτραπεί να διαφωνήσουμε λίγο με τον τίτλο. Η ποιητική συλλογή του Γρηγόρη Σακαλή «Κραυγές στην έρημο» εκτός του ότι είναι ποίηση, που δεν κραυγάζει, δεν είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Υπάρχουν ήδη πολλοί αναγνώστες κοινωνικής ποίησης και ελπίζουμε πως θα γίνουν ακόμα περισσότεροι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s