Μαρία (ένα ψευδώνυμο)

milenaphotopoetry

ΜΑΡΙΑ ένα ψευδώνυμο _________________________________________ Συχνά εκεί ψηλά στο υπέρδιπλο ταβάνι πετάριζαν οι μακρόσυρτες κορώνες από τα υπερκοπωμένα της λαγόνια η Μαρία δεν είχε πια πρόσωπο κάποιοι το ψέκασαν με σπρέι σμάλτου και έκτοτε τα πρωινά δανείζονταν μιμικά αντανακλαστικά απ τα ευαίσθητα κλαδιά του βορεινού κήπου ύστερα τα ζώνονταν σ ένα κλοιό φωτιάς παρατηρώντας τους σκορπιούς ν αυτοκτονούν εφ όπλου με σ υ ν έ π ε ι α την ίδια συνέπεια που στης νύχτας τις ακέραιες ώρες δίπλωνε τους γλυκείς της όρκους κάτω από σεντόνι λευκό όταν αυτό εξεγείρονταν δυό τρύπες του άνοιγε στ αντικριστά κι αντί για σάβανο κουκούλα το φορούσε εκεί έκρυβε τη μικροπαντρεμένη λύπη της δίχως ντροπές αναρωτιότανε πότε έγινε η ουτοπία της επάρατη που ως τα χτες είχε φτερά οι χαραμάδες του φευγιού πού κρύβονταν μήπως τις φράξανε με λάσπη εποικισμού τα ίδια περσινά χελιδόνια κι αφήσανε στη στέγη της έναν ζυγιασμένο ξύλινο σταυρό  διαλέγοντας να…

View original post 100 more words

2 responses to “Μαρία (ένα ψευδώνυμο)

  1. Την θλίψη σκιαγραφείτε με λέξεις, που , μόνο η χόβολη των γυναικείων σπλάχνων μπορεί να επινοήσει, ακόμη και να χρωματίσει! μετατρέποντας το θλιβερό το τραγικό, όπως των σκορπιών την αυτοκτονία , την ουτοπία που επάρατη έγινε, των χαραμάδων το φράξιμο και άλλες λεπτές μα έντονες πινελιές σας! μετατρέποντας – η εκφραστική χάρις σας, η γυναίκεια στοργή σας – όλα αυτά σε οίνου γουλιές παραμυθίας.
    Εγώ, σαν άγαρμπος και αψύς που δυστυχώς είμαι, αισθάνομαι ότι όλοι συνουσιάζονται με όλους δια της βίας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s