Δημήτριος Γ. Καφετζής, ultraviolet

Την απόσταση από τα δάχτυλά σου
τη μετρώ σε ποσότητες υπεριώδους φωτός.
Τα δυο μικρά σου δάχτυλα γίνονται φτερά τις νύχτες και
μας παρασέρνουν λίγο-λίγο στο πουθενά,
καθώς μια ουτοπία ακολουθώ μαζί σου
τυφλός μες στη σιγή.

Μόνο τα δυο σου μάτια μου έμειναν για να μπορώ να δω.
Και βλέπω τον κόσμο από ψηλά να μοιάζει με τελείες
που τις ενώνει ο χρόνος με δρόμους.
Δρόμοι – ρυάκια που τρέχουν να σμίξουν με τη γη.
Και οι άνθρωποι αν όχι κουκκίδες
σίγουρα φέρνουν πιο πολύ σε ερωτηματικά
που προσπαθούν να κλείσουν,
κύκλοι να γίνουν,
να ολοκληρώσουν το κενό.

*Από τη συλλογή «Χαραμάδες», Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s