Κωνσταντίνα Γεωργαντά, Σώπα κι άκου

Την τελευταία φορά που σε είδα
ήταν στην κοιλιά της μάνας σου
τώρα πώς αντρώθηκες
έβγαλες φτερά
κρίμα που το δωμάτιο είναι μικρό
και τα βλέμματα θολά
κανένας λόγος δε σε διαφεντεύει
το δωμάτιό σου στενό
και χαμηλό
ο αριθμός στο κουδούνι ξένος
φεύγεις σκυφτός κάθε πρωί
και λίγο λίγο
τρώγονται τα πλευρά σου
μαθαίνεις το
θα μάθεις και συ
πέτα χαμηλοφώνως
σώπα
υπερασπίσου, τι;
Σώπαινε
πιο σιγά
πιο χαμηλά
πυροβολεί ο βυθός τους πιανίστες του;

Ωραία κοράλλια
διαμάντια άλλης εποχής
ενός άλλου χρόνου
είσαι και συ
εκεί που ανήκεις.

*Από τη συλλογή “ρακοσυλλέκτης χρόνος”, εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Ιούνιος 2015.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s