Cid Corman (1924 – 2004), Τρία ποιήματα

ΘΡΗΝΩΝΤΑΣ―
κυρίως
ό,τι
παρελθοντικό
Η απώλεια
βαραίνει και
ακόμα
συγκλονίζει
Κανένας
να τη μοιραστεί
(ακίνητα)
τα δέντρα
Τα φυλλώματά τους
έπεσαν―
ετούτο
παραμένει
Οι λέξεις―
η ανάσα αυτή―
εσύ― όχι―
εγώ;


Πώς να συγκολλήσεις
τα πράγματα
λες και όχι
σπασμένα
πώς τα χέρια
που με κονίαμα
και άργιλο
επιχειρούν
τα ερείπια συνειδητοποιούν
ανακαλύπτοντας ότι
το καθετί
αποδεικνύεται
πάντοτε
αδιαχώριστο
από τη μορφή που
εξ αρχής διανοημένο.


Εάν υπήρχε ο θάνατος μονάχα,
ποια θα ήτανε η διαφορά;
Μπαίνουμε σε ένα δάσος
από όπου διέξοδος καμιά,
όμως εν τω μεταξύ τα δέντρα
μαζεύουνε ήλιο και αέρα και
εμείς πατάμε τη γη ίσαμε να γίνει σκόνη.
Η αναπνοή μετατρέπεται σε λουλούδι
που μας ξαφνιάζει βγαίνοντας από το στόμα.

*Από τη συλλογή “Livingdying”, New Directions 1970. Μετάφραση: Χ. Αγγελακόπουλος [από ανάρτησή του στο Facebook που την αφιερώνει στον Βάσο Γεώργα].

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s