Άσυλο

milenaphotopoetry

Κάποτε σου πα
θα φυσήξω με μια χορτασμένη εκπνοή
τις ζώσες από τις μνήμες μου
σε μια βαλίτσα
με κρυπτογραφημένο λουκέτο

Θα χειμάσω είπα
στους τόπους
που έχω θάψει τα κόκκαλα επιβίωσης
Όταν οι ώρες θα χαμηλώνουν
θα καβαλάω τις ράχες τους
και θα πετώ μ άδειο φλασκί
για τις ζεστές χοάνες του Καυκάσου
Άλλοτε σφηκιάρης
κι άλλοτε μια λιμόζα με απαλά νύχια
που πάντα ανήσυχα θα φέρομαι
όταν οι μέρες μου γεμίζουνε ορμόνες

Εγώ
μαζί με την βαριά μυρωδιά της στεφανωτής
την κυριακάτικη μπάντα
και τον αζύγιστο ορίζοντα
συντεταγμένοι 
όλοι μας 
στο βορεινό παράθυρο

Σάμπως μου χλόμιασες θαρρώ

Ξέρω
ένα μικρό λάθος είν αρκετό
Να συγγενέψω 
μ όσους κατέχουνε οφφίκια
για συγχωρεμένους έρωτες
Να μη προλάβω ν απογδύσω 
τη γη μου 
από τα δόκανα
και οι οπλές μου να ματώνουν

Να απαντέχω

Ένα ΑΣΥΛΟ
Μιά χτεσινή άνοιξη 
Ένα ταξίδι χτεσινό 
Έναν επίλογο 
Βαμμένο 
Με ιλιγγιώδες κόκκινο 
_____________________________________

View original post

2 responses to “Άσυλο

  1. Γυναίκεια γραφή, όμως σκληρόφλουδη τούτη τη φορά, γι΄αυτό και πιο ενδιαφέρουσα.
    Ασυνήθιστο ύφος από εικόνες πολύπλοκες , που αποπνέουν βίωμα κρυπτογραφημένο, και τι τρυφή! η απόπειρα αποκρυπτογραφήσεώς του που, και αποτυχημένη, δεν λαθεύει στο απείκασμα μιας θλιμμένης αυτογνωσίας, διαμαρτυρίας συγκαλυμμένης, που, στο χθες απαντέχει και στον επίλογο.
    Και εγώ σε έναν επίλογο απαντέχω ! Σε έναν επίλογο, που θα με απαλλάξει από την άρνηση των ανθρώπων να ζήσουν.

    Ζώα ζωή θεώνται,
    τα μόνα ζωντανά.

    Λεωνίδας Καζάσης

Leave a Reply to milenaphotopoetry Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s