Θεοδώρα Βαγιώτη, Τα τερετίσματα

Γιατί γράφοντας τα περιττά

Αυτά που δεύτερη φορά δεν διαβάζονται

Παρά μόνο αν ξεχαστούν 

Πεταμένα 

Όπως πετούν ένα κέρμα στον αέρα και χάνεται

Χωρίς να λύσει το δίλημμα

Θαρρείς πως η δύναμη

Που ασκούν κάτι τρομεροί θεοί των μύθων 

Μικραίνει όπως μικραίνουν οι ειμαρμένες

Όσο προχωράς εμπρός

Σκοτώνοντας το σάλτο πάνω από έναν λόφο σκουπιδιών

Το χορό γύρω από έναν κορμό που γέμισε τερετίσματα

Το δροσάτο φιλί στο κορίτσι με τις κοτσίδες

Κι όλη η πλάση μαρτυρεί

Την ατυχία σου

Που ακόμη δε βρέθηκες με το χέρι σου γεμάτο 

Από το καρδιοχτύπι της 

Περιμένοντας άφοβος

Το μέλλον του κέδρου και του αμάραντου

Του αδήριτου τέλους

Ότι ο ουρανός και η γη παρελεύσονται

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s