Μαρία Πανούτσου, Σπονδές

1.

Σπάσε την στάμνα

Έλα να σβήσουμε τα πρόσωπά μας/

και τα ονόματα γραμμένα 

μόνο στην άμμο/ δίπλα στην θάλασσα/

Άσε να ξεβραστούμε τυχαία 

σε μια παραλία αυτού του κόσμου/

χωρίς ταυτότητα /με αμνησία στο κορμί/

Έλα και πλάγιασε δίπλα μου/ ξένος με ξένη/ 

αλλά με εκείνη την αγάπη  που ζήσαμε/ 

εκείνα τα δευτερόλεπτα/ 

Μην παρασύρεσαι / εκεί είμαι στην γωνία/ 

περιμένω με αγωνία /το απρόσωπο πρόσωπο/

Τον άνθρωπο χωρίς τα λόγια/

Τον άνδρα χωρίς τον σκοπό/ 

Μεγάλωσε  ο χρόνος/ 

και  κυλά ο ουρανός / στα όνειρα μου/

Με μια παντιέρα  ανεμίζω/   

και σημαδεύω  την άφιξη σου/ 

Δεν χάνεται η λέξη που ειπώθηκε/ 

σε μια στιγμή/ 

που το αίμα κυλούσε γοργά/

24/6/2018

*Παρμένο από εδώ: https://hellopoetry.com/poem/2676309/-/

4 responses to “Μαρία Πανούτσου, Σπονδές

  1. Αν και ασάρκωτη, πάντα θελκτηρία, οικουμενική, ερωτική, του Πλάτωνος παλλακή, θυγάτηρ! Τι να πω γι’ αυτόν τον λόγο τον βελούδινο! που συναρμόζει μορφή, περιεχόμενο, εικόνες ( που αφυπνίζουν αφή και νου ) με μηνύματα ιδεών! ;
    Αισθησιασμού απαλότης, το χαύνο με την εγρήγορση φιλιέται!
    Η ατμόσφαιρα γέμισε από οσμή γυναίκεια!
    Όμως ο Τόμας Μαν, κεντρίζοντας και αυτός, από – Μαγικό βουνό – αγγέλλει : – γιατί η αγάπη δεν μπορεί να ‘ ναι ασάρκωτη και στην πιο υψηλή ευλάβειά της ούτε ασεβής και στην πιο μεγάλη σαρκικότητά της – .

    Ευεπίδεκτα μάτια,
    μελίφρονα κορμιά παθογόνα,
    Αμφιτρίτη και Γλαύκη μαλλάζονται,
    της αλλότητας κίνητρα μόνα.

    Τρυφηλότητα άφθορη,
    αβάσταγη των οίκων ανία,
    Μαρία των αγγέλων σπασμοί,
    συνουσία θεία!

    Λεωνίδας Καζάσης

  2. Διαβάζοντας περισσότερα ποιήματά σας ( αν, και, ίσως, αρκετά μας χωρίζουν, ως ηδονιστή – αναρχοκομμουνιστή ) δεν μπορώ να μην διατρανώσω, ότι μένω με το στόμα ανοικτό από αυτήν την πρωτόγνωρα εκπληκτική κινητικότητα της γραφής σας!
    Από αυτή την ατέρμονη συνεύρεση με την θέλξη της εικόνας – συνεύρεση με την θέλξη της ενέργειας των ρημάτων που , ο λόγος- η γραφής σας κοσμεί και εικόνες , και ρήματα – λέξεις, από του σύμπαντος την αύρα εμπνεόμενος!!

    – Τις ορμές που δεν κατακράτησα, τις κυνήγησα με μαχαίρια, αργότερα τις φόρεσα κινέζικο καπέλο, τις μέρες εκείνες της μεγάλης νεροπο­ντής, τις μέρες με τον ήλιο φωτεινό μέχρι δακρύων, τις μέρες με τις ομίχλες και τις βροντοφωνές που κατέβαιναν με τόσο πάθος. Στ’ αλή­θεια πόσο σε κράτησα στην αγκαλιά μου. Θα μείνεις με μια εικόνα που δεν είναι δική μου μόνο ο ίσκιος μου όταν έμενα στις ανατολικές περι­φέρειες και τα αστικά πεδία. Τώρα μακριά απ’ όλα, φορώντας γάντια και με μια τσουκνίδα στις άκρες των δύο δακτύλων. Τη φορώ στο πέτο στο σακάκι το γαλάζιο και το μαντήλι το άσπρο στο τσεπάκι το δεξί και το αριστερό μένει άδειο και ερωτηματικό. Τί θα κάνουμε τα χέρια μας. Άσεμνα αντιάζουν τις λέξεις που με κόπο και όνειρα μάθαμε. Την ανάμνηση του δειλινού θα αντιπαραθέσω και για επιδόρπιο θα γευτώ το πρώτο χρώμα του ουράνιου τόξου – .

    Μαρία Πανούτσου

    Αυτή η λυσσαλέα προσπάθεια απεξάρτησης, αποκήρυξης από του ήδεος την μήτρα, ταυτόχρονα, ομολογεί παθιασμένα τον γόρδιο δεσμό της με αυτό από το οποίο να αποστασιοποιηθεί, αποπειράται! Πόσον ερωτισμό φωλιάζετε!! ; Τόσο, όσο του δειλινού το δέλεαρ! Όσο του ουράνιου τόξου η κορύφωση! Τόσο! που τα δάχτυλά σας
    την πένα πιάνοντας, τις λέξεις ψαύοντας, βρίσκουν σε αυτές τις κλειτορίδες τους και, χαϊδεύοντάς τες, κάνουν τις λέξεις να ριγούν, σταλάζοντας Μαγιού ευωδία! Αυγούστου μελίτωμα!

    Πολλοί από αυτούς που με γνωρίζουν, με αντιπαθούν έως με μισούν, τον χαμό μου ποθώντας, επειδή τους θυμίζω, αυτό από το οποίο τον εαυτό τους οι ίδιοι απέκλεισαν ( ή κάποιοι δράκοι, μάνα, πατέρας, παππούς, γιαγιά, δάσκαλος, ιερέας, θείος, σύζυγος, κ.α. τους απέκλεισαν ), μυχίως, αγαπώντας με ( όταν νεκρό με ιδούν ) , όμως, ως ευήθης που περήφανα είμαι, την αφέλεια του παιδιού ασπίδα έχοντας! σας χαιρετώ με : – κόκκινο χαλί απλώνεται με πνοή μυρωδάτη
    οι μέρες γλυκές, σε κάθε μονοπάτι

    ευωδιές, με κρασί και πανσέδες και η τσίκνα εκεί,
    παπαρούνα δροσάτη, φτωχή

    κερί με κερί στις γωνιές να ζεσταίνει
    τον ασκέπαστο ουρανό,

    κι οι ψαλμοί, τα τραγούδια να λένε
    σ’ ένα άγιασμα αγνό

    όλη η γης σ’ ένα τόπο ιερό, που ξέρει
    να ζει, να προφταίνει τη λύπη, γοργά για να βρει

    στην χαρά, που καλεί με πηδήματα αργά
    όπως ένα πουλί που στενάζει ψυχή

    Μαρία Πανούτσου

    “Παπαρούνα χαρωπή” Ποίημα της Μαρίας Πανούτσου …www.youtube.com › watch
    Βίντεο για μαρια πανουτσου παπαρουνα
    1:04
    Το βίντεο δημιουργήθηκε από τη Νηπιαγωγό Στέλλα Μπάρμπα για τις ανάγκες της εξ αποστάσεως διδασκαλίας.Απρίλιος 2020Το ποίημα και η …
    28 Απρ 2020 · Μεταφορτώθηκε από Stella Mparmpa
    Έχετε επισκεφθεί αυτήν τη σελίδα 4 φορές. Τελευταία επίσκεψη: 17/2/2021

  3. Επειδή αντέγραψα λάθος το ποίημα – Παπαρούνα χαρωπή – της Μαρίας Πανούτσου, παραθέτω αυτό ξανά, πρώτα το λάθος διορθώνοντας :

    όλη η γης σ’ ένα τόπο ιερό, που ξέρει
    να ζει, να προφταίνει τη λύπη, γοργά για να βγει

    κόκκινο χαλί απλώνεται με πνοή μυρωδάτη
    οι μέρες γλυκές, σε κάθε μονοπάτι

    ευωδιές, με κρασί και πανσέδες και η τσίκνα εκεί,
    παπαρούνα δροσάτη, φτωχή

    κερί με κερί στις γωνιές να ζεσταίνει
    τον ασκέπαστο ουρανό,

    κι οι ψαλμοί, τα τραγούδια να λένε
    σ’ ένα άγιασμα αγνό

    όλη η γης σ’ ένα τόπο ιερό, που ξέρει
    να ζει, να προφταίνει τη λύπη, γοργά για να βγει

    στην χαρά, που καλεί με πηδήματα αργά
    όπως ένα πουλί που στενάζει ψυχή

    Μαρία Πανούτσου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s