Judith Teixeira dos Ramos, Το άγαλμα

Το λεπτό λευκό σου σώμα

Αιχμαλώτισε τις αισθήσεις μου.

Σ’ ονειρεύομαι,

Θερμαίνεται στη βαθιά νύχτα

Το κρύο, καμπύλο μάρμαρο

Του φωτεινού σου στήθους.

Πόσες φορές μες στο βαθύ σκοτάδι,

Καίγοντας από πυρετό,

Με μάτια βιολετιά σαν πασχαλιές,

Έρχομαι να κρυφοκοιτάξω

Χειρονομίες που ονειρεύτηκα!

Ένα σπασμό αφουγκράζομαι

Να εξομολογείται όλες τις φαντασιώσεις μου.

Ω, Αφροδίτη αισθησιακή!

Θανάσιμη αμαρτία

Των σκέψεών μου!

Ανάμεσα στις στητές σου ρώγες

Κρατάς, τυραννικά,

Το μοναδικό λόγο της σύλληψής μου!”

*H Judith Teixeira dos Ramos είναι μοντέρνα ποιήτρια, ντεκανταντίστα, μορφινομανής και λεσβία. Με το πρώτο της βιβλίο πριν 98 χρόνια τάραξε τη Λισαβόνα. Το ποίημα προέρχεται από την “Ανθολογία της Πορτογαλικής ποίησης” σε μετάφραση Γιάννη Σουλιώτη (εκδ. Ροές, 2008) και εμείς το πήραμε από τη σελίδα τυ George Katsamakis στο Facebook.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s