Τόλης Νικηφόρου, Δύο ποιήματα

ένα παιδί

με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι 

κοιτάζω εκστατικά

πίσω απ’ τις στάλες της βροχής

ένα πολύχρωμο κόσμο

κρύβω μέσα μου ένα παιδί

με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες 

μέσα στο χειμώνα

ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια 

για το γατάκι του που πέθανε

για το λουλούδι που μαράθηκε

για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή

κρύβω μέσα μου ένα παιδί

με τρύπιο παλτό

που λαχταράει τα ζεστά κάστανα 

την γειτονιά και τους φίλους

την άνοιξη που θάρθει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί

που δεν δέχεται

πως μπορώ να γελάω

όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί 

απαρηγόρητο

που θάθελε να φτιάξει τη ζωή 

στα μέτρα της καρδιάς του

***

προειδοποίηση

το αίμα στους υγρούς τοίχους των υπογείων 

το αίμα στο διάτρητο λευκό πουκάμισο

το αίμα που παραμένει κόκκινο

το κρασί της τελευταίας μετάληψης

το κρασί με το απαράλλαχτα ίδιο χρώμα 

το κρασί που μεθάει τον ήλιο

η φωνή που σηκώνεται στους έρημους δρόμους 

η φωνή που συλλαβίζει την ίδια πάντα λέξη

η φωνή που αρνείται να σωπάσει

είναι τα όπλα μου

κι αυτοί οι στίχοι

οι στίχοι που καίνε τα δάχτυλα

οι στίχοι που υπόσχονται το μέλλον

*Από τη συλλογή “αναρχικά, Θεσσαλονίκη, 1979.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s