Νίκος Μιτζάλης, Δύο ποιήματα

Νύχτα

Τη νύχτα που κάνουν λιγότερο θόρυβο οι αλυσίδες μας

και το φέγγος των προσώπων είναι μεγαλύτερο

η πόλη της ασφάλτου φωταγωγείται

ανασαίνοντας έρωτα με θάνατο

Στο σκοτάδι φαίνεται κάπως πιο ωραία

καθώς σκεπάζει την τραχιά ασχήμια της

με μανδύες από νέον

Μπορούμε έτσι να την περιδιαβούμε ευκολότερα
με καινούργια μάτια 

αποφεύγοντας μπλόκα και κακοτοπιές 

πάνω από στέγες και ταράτσες 

σουλατσάροντας σε ξέφωτα και πολύβουα σοκάκια 

γεμάτα με πέτρινα πηγάδια ευχών κι επιθυμιών 

με θελκτικές νύμφες-χαρτοκλέφτες για συντροφιά 

πασαλειμμένες με μπογιά και επιτήδευση 

που ανελύπητα μας τσαλακώνουν 

Προσπαθούμε να της μοιάσουμε 

να γίνουμε απ’ το ίδιο υλικό εξευμενίζοντάς την

καταλήγουμε όμως πάντα σε ένα λόφο ξημερώματα 

να πηδάμε στο κενό 

να μιλάμε για φευγιό 

και για μια άλλη πόλη.

***

Προς επίδοξους αρχιτέκτονες

Φωνές που διασταυρώνονται, ξεμακραίνουν και σκορπίζουν

ξεπηδούν από ημερολόγια αποδημιών

γίνονται ταμπελίτσες μπροστά σε άδειες θέσεις

γυμνά καδράκια σε άσπρους τοίχους και σε ταφόπλακες

πώς να τις βάλεις στο χαρτί

πώς να τις στριμώξεις μέσα σε τοίχους δωματίων

σε κλιμακοστάσια, σε αίθρια και σε ογκοπλαστικά μορφώματα

άσε τον ερπυσμό να σε κατευθύνει

κι όπου σε πάει

σε διαφορετικές γλώσσες

σε διαφορετικά προβλήματα

σε διαφορετικούς μικρόκοσμους

αν μπορείς μετάφερέ τα στο τσιγαρόχαρτο

κι άναψέ το

*Δημοσιεύτηκαν στον “Μανδραγόρα”, Τεύχος 63, Νοέμβρης 2020.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s