Miyό Vestrini, Δύο ποιήματα

Έτσι απλά

Να περπατώ στην 42η Οδό στη Νέα Υόρκη 

ή να φυαάω τα καμένα απ’ τα κάστανα δάχτυλά μου 

στη γωνία της οδού Ντε λα Κρότσε 

ή ν’ ακτινοβολώ μες στη βαβούρα των αεροδρομίων,

                                                   ποια η διαφορά;

Ζω κάτω απ’ τον πιο κοινό απ’ όλους τους ουρανούς

χαραμοφάης ουρανός

φυτεμένος πάνω απ’ το κεφάλι μου

κίνηση καμιά πέρα απ’ την εναλλαγή μέρας νύχτας.

Κάθε μέρα

λέω στην εαυτή μου:

                            πρέπει να συμβιβαστείς μ’ αυτούς τους τόπους να επιστρέφεις σ’ αυτούς

επειδή εκεί, κάποια στιγμή,

                           θα χρειαστεί να πεθάνεις.

Αλλά οι εποχές κι η βλάστηση επιμένουν, 

τα ευάλωτα ποτάμια, 

οι θύελλες στο διάβα των τρένων, 

το μυστήριο των ακαθόριστων ωρών, 

η πύρινη σφαίρα που διασχίζει του παραθύρου την κόψη,

ο εξολοθρευτής άγγελος που χορεύει στο ταβάνι.

Βγες απ’ τη ζωή μου,

                      λένε,

σαν να ‘ταν η ζωή τόσο απλή.

Έτσι απλά.

Ο καθρέφτης μαλακώνει όταν τον αγγίζω

                                         παίρνει να γεμίζει το σπίτι.

Απλώνεται από τοίχο σε τοίχο 

στον ίλιγγο του σώματός μου

                  ίλιγγο λιβαδιών και αμυδρού φωτός.

Το σάστισμα επιστρέφει.

Τώρα ξέρω:

Μόνο οι γυναίκες με τα όμορφα μάτια 

δεν γερνάνε.

Μόνο οι άντρες με τ’ ακάματα όνειρα 

τραγουδάνε όταν ξυπνούν.

Αν τα ‘ξερα νωρίτερα όλ’ αυτά

                                        δεν θα με πιάνατε ζωντανή.

***

Τριμμένο καρότο

Η πρώτη αυτοκτονία είναι μοναδική.

Πάντα σε ρωτάνε αν ήταν ατύχημα 

ή αμετάκλητη απόφαση να πεθάνεις.

Σου χώνουν ένα σωληνάκι στη μύτη,

με δύναμη,

ώστε να πονέσεις,

και να μάθεις να μην αναστατώνεις τη γειτονιά.

Καθώς ξεκινάς να εξηγείς πως 

ο-θάνατος-πράγματι-φαινόταν-η-μόνη-διέξοδος 

ή ότι το έκανες

για-να-καταστρέψεις-τον άντρα-και-την-οικογένειά-σου,

σου έχουν ήδη γυρίσει την πλάτη

και παρακολουθούν τον διάφανο σωλήνα

μέσα στον οποίο παρελαύνει το τελευταίο σου γεύμα.

Στοιχηματίζουν αν είναι νούγιες ή τηγανητό ρύζι.

Ο εφημερεύων γιατρός αποφαίνεται ανένδοτα: 

είναι τριμμένο καρότο.

«Αηδία», λέει η νοσοκόμα με τα μεγάλα χείλη.

Με ξαπόστειλαν κακήν κακώς,

μιας και κανείς δεν κέρδισε το στοίχημα.

Ο ορός απορροφήθηκε γρήγορα 

και δέκα λεπτά αργότερα 

ήμουν πίσω στο σπίτι.

Πουθενά χώρος για να κλάψω 

ή χρόνος για να νιώσω κρύο ή τρόμο.

Τους ανθρώπους δεν τους ενδιαφέρει ο θάνατος από υπερβολική αγάπη.

Παιδικά καμώματα, 

λένε,

λες κι αυτοκτονούν παιδιά κάθε μέρα.

Έψαξα αυτό το απόσπασμα απ’ τον Χάμετ: 

δεν θα πω λέξη για τη ζωή σου 

στα βιβλία μου, 

αν μπορέσω να τ’ αποφύγω.

*Δημοσιεύτηκαν στο “Τεφλόν”, Νο 24, Χειμώνας-Άνοιξη 2021. σελ. 17. Μετάφραση: kyoko kishida, ΠΟΥΛΘΕ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s