Αλέξης Τραιανός, Τελευταίο σκοινί στο λαιμό

Προσπαθώ το ποίημα δίχως αέρα

Το μάτι που σκίζεται τον απέραντο χώρο

Πουλιά του τενεκέ του ανέμου

Κι όπου θέλει ο άνεμος τώρα

Τα γυμνά πριν απ’ το πριν όλα

Προσπαθώ από πέρυσι πρόπερσι

Από έναν κάποτε χρόνο

Ένα ποίημα απρόοπτο προσπαθώ

Τελευταίο σκοινί στο λαιμό οι μικροί θάνατοι κι ο παλιός τρελός

Εγώ να θυμάμαι εδώ

Μόνο η νύχτα τρέμει πάνω απ΄τα κόκαλα

Ενός παπά ο πιο μαύρος ψαλμός

Το καθετί ένα μικρό κτήνος με φόβο ερχόταν πάνω μου

Κύματα ρημαγμένου φεγγαριού και άγρια γέλια Σα λεκέδες

Και πάλι κύματα και άγρια γέλια μέσα σε νταντέλες

Έπειτα πέθανα σ’ ένα δωμάτιο

Ο χώρος ήταν κάτι Σα μπλε που σερνόταν

Ιδίως άσπρος μετά το φόνο

Μια γυναίκα ξεκίναγε τραγούδια απ’ τα χέρια μόνο

Τα έπαιρνε μετά και τα έβαζε μέσα στο στόμα

Προσπάθησα πόσο προσπάθησα

Τα τραγούδια χάθηκαν οι κουρτίνες κιτρίνισαν

Το πρόσωπό μου ξέρω δεν θα το βρω

Άδειος και κούφιος μέσα στα μεσημέρια θα περπατώ

Μονάχος πια θα ταξιδέψω

Λίγο να νιώσω ανθρώπων ομιλίες

Μέσα σε καφενεία σε οίκους ανοχής σε τρένα.

*Από το βιβλίο “Φύλακας Ερειπίων (Τα Ποιήματα)”, εκδ. Πλέθρον.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s