Μιχάλης Κατσαρός, E

Έ, συ… Έλα Αδ. Πιό κοντά, άκου.

Όταν κυλιόμουνα στά χώματα 

και στά νερά στά φύλλα 

όταν στόν άέρα κυκλοφορούσα 

πάνω μου έπικάθητο 

στή γυμνή σάρκα μου 

ήχος ή βουή φωτιάς ή κελαδισμοί

φωνή άπό μυριάδες στόματα πρώτα 

πάνω μου οι λάσπες καί τά ρετσίνια 

πού άπ’ τό Ιδιο μου τό σώμα έβγαίναν.

Μέτρώγανε, μέ ρίχνανε μέσα μου 

κι έμενες έσύ άνίδεος γιά τό τι γίνηκε.

Έ, σύ ποιός είσαι;

Ούτε μέ γνώρισες ποτέ ούτε καί 

τώρα

πού φάτσα-φάτσα είμαστε μετά άπό αιώνες

κι ούτε είμαι έγώ ούτε έσύ ούτε

ούτε ο όνομαστός Έλπήνορας καί Ερμογένης

ούτε ο Όνορος καί ούτε

ο παιδικός ώραίος Περικλής

κανείς άπό έσένα μέ τό λαό σου

τώρα

κανείς άπό τήν παρθενία σου 

και τό ναό σου

κανείς άπό τόν ολοστρόγγυλο σταυρό 

κι άπό μηδέν κανείς καί ένας.

Έ, σύ.

Κι ούτε έγώ καί τίποτα άπό 

τις φράσεις

καί τίς ωραίες καί βαριές όπτασίες.

Εστίες παλιές μέ γνώρισαν

Εμπορικά καράβια

Έτη άκίνητα άκόμα 

μέ είδαν όπως ήμουνα 

καί έτη μικρά καί έτη ξένα.

Ονόματα δικά μου. ξένα 

καί θάλασσες βουνά καί άερικά 

καί νά μήν είμαι.

Τά πεΰκα οί δρυς οι πλάτανοι 

καί νά ‘μαι καί νά μήν είμαι

έσύ

και νά ‘μαι έγώ έσύ μαζί 

καί χώρια.

Έ. σύ τί θέλεις;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s