Πόπη Αρωνιάδα, Δεκαέξι χάικου

Εύστοχη βολή 

καταμεσής στο στόχο, 

αίμα και νερό.

*

Μπουμπούκια κλειστά 

ανθισμένων λέξεων 

σιγοτραγουδώ.

*

Δάκρυ τρέχει σε 

αυλακωμένο φλοιό 

φτάνει στη ρίζα.

*

Ευαισθησία, 

γέφυρα από πάγο 

φόβος ο ήλιος.

*

Πλέεις σαν ψυχή 

σ’ απέραντα τοπία, 

φεύγεις σα φωνή.

*

Δείγμα θανάτου 

χάρισμα μου δόθηκε 

και είδα βαθιά.

*

Αμυχή πόνου 

κορυφαία του χορού, 

άνθη ελπίδας.

*

Οι προκυμαίες 

μέσα στα λιμάνια μας 

ασφυκτιούνε.

*

Οι αλυσίδες 

ενοχλούν μόνο αυτούς 

που κινούνται.

*

Τσαλακώνεσαι 

σαν παλιωμένο χαρτί 

και ζεις στις φλόγες.

*

Μορφασμοί ζωής 

σε μάσκες πρωτότυπες 

στολίζουν τοίχους.

*

Χέρια γέρικα 

κραυγάζουν όχι άλλο 

παραδίνονται.

*

Σε κρύα σκιά 

γερασμένουπλάτανου 

έμεινα μόνη.

*

Χορεύω βουβά, 

το βλέμμα απύθμενο 

γέννα ελπίδας.

*

Πάχνη με χιόνι

στις ρίζες των μαλλιών μου,

αυτογνωσία.

*

Ξεγυμνώνεσαι, 

ρωτάς τον καθρέφτη 

αυτός θολώνει.

*Από τη συλλογή “Στεναγμοί Ανατολής”, Εκδ. Ποιήματα των Φίλων, 2014.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s