Η πόλη δε δίνει μια δεκάρα αν ίσως
δεν την περπατούν.
Κι εγώ νομάς σε ένα χαμόγελο
που ήταν και δεν είναι
και θα είναι, όπως
ο κόσμος συνεχίζει απαράλλαχτος
μ’ ελπίδες και με άρνηση
τον χαβά του,
λέω σε τούτο τον χειμώνα, δε βαρέθηκες
εσύ μεγάλος εκδορέας να βολεύεσαι
σ’ έρημους δρόμους,
ανέστιος και ρέστος;
Του λέω, το έξω φέτος ξέχνα το.
Μέσα μου θα σου στρώσω
να επιβλέπεις
τη μεγαλύτερη σφαγή.
Έτσι κι αλλιώς,
δεν είναι η άνοιξη που μ’ ενδιαφέρει.
Ένα κλαδί στο δέντρο χωρίς όνομα,
όχι πολύ μακριά από δω,
στολίζεται τη γύμνια
και ομορφαίνει.
*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://ppirinas.blogspot.com/2020/12/blog-post_20.html?fbclid=IwAR3JJ0-3R2DqBLTJiE1n1v9hlr3jdUVzktjYrtqhtOIi7G8losriTrD7arU