Manolis Aligizakis, Ήφαιστος / Hephestos

Ο Ήφαιστος γέλασε που του ζήτησα

καινούργια πανοπλία

και επανείλθα στην κληρονομιά μου

        μιας άλλης εποχής

        υποκείμενος απόηχος

εγώ ο αναμφισβήτητος κάτοχος

του Αιγαίου Πελάγους

αλήθεια τίποτα δεν ήταν

                          πιο αφηρημένο

                          παρά τα χείλη της παρθένας

       που φίλησα με του ήλιου μου τις οδηγίες

       όταν και χωρίς προειδοποίηση

       ήρθε η άνοιξη όσο αγνή

όσο κι η αδιάκριτη ανακοίνωση

για κατορθώματα που

                           μου μέλλονταν να κάνω

                           σταυρός που μου μέλλονταν

                           να κρεμάσω στο λαιμό

μοναχική ανεμώνη έγυρε

στο πλάι σαν να `θελε να νιώσει

την έννοια του καθήκοντος

        που έπρεπε άξιος ν’ αποδειχτώ

        αχινιοί

        μ’ αγκάθια

        τριανταφυλλιές

στην είσοδο του σπιτιού μου

αγαπημένες λέξεις που ειπώθηκαν

από χείλη ξερά και γηρασμένα

                          λεμονιά που ποτέ δεν πότισα

                          δάκρυα στο μαξιλάρι μου

                          που αγκάλιασα σφιχτά

κι ήλπισα να ξυπνήσω

σαν ξεμέθυστο λιακάδας νάζι

βουτηγμένο στην ποτίστρα των βοδιών                    

HEPHESTOS

Hephestos laughed at my request

for a new armour and

I reverted into my inheritance

          subject of a former sound

          another era’s reward

I the indisputable heir

of the Aegean Sea

truly nothing else

                              was as abstract

                              as the lips of the virgin

          I kissed under the guidance of my sun

          when without warning

          spring arrived as pure as

the indiscreet announcement

of deeds I was destined

                               to accomplish

                               a cross I was to hang

                               on my neck

the lone sea anemone leaned on

the side as if catching

the meaning of duty

         of which I had to be worthy

         sea urchins

         with spikes

         rose bushes

by the main entrance of my dwelling

beloved words spoken

by lips cracked and aged like

                                 the lemon tree I never watered

                                 tears on the pillow

                                 I held tightly

in my arms hoping

to wake up like a laughter of sunshine

in the cows’ watering trough

*Από τη συλλογή “Second Advent of Zeus”, Ekstasis Editions, 2016.

**Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2020/12/19/second-advent-of-zeus-poetry-by-manolis-aligizakis-2/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s