Ηρώ Νικοπούλου, Δύο ποιήματα

ΜΕΧΡΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ να γίνω ισότιμη 

καθρεφτάκι ο χρόνος που φόβισα 

ολοστρόγγυλο σαν τις φωνές 

που αφήνω στα χέρια σου 

να οργώνουν βαθιά τη σιωπή.

Αεράκι απ’ τα μέσα η φωνή σου 

κι ονόμασε

— Πώς να μιλήσω; —

***

ΓίΝΟΝΤΑΙ ΚΑΠΟΤΕ απάτητες κορυφές τα σώματα

όταν τα όρια σκεπάζονται

που ήξερες μ’ ομίχλες

κι από τις παιδικές μας ιστορίες

γλιστρούν φαντάσματα τα γέλια

που όλο έρχονται

και αφοπλιστικά σού κατοικούν τα μάτια.

Δεν υπάρχει ύστερα χώρος αρκετός για έρωτα, 

η πόλη με τις σκιές της όλες ταξιδεύει 

αφήνοντας σπαράγματα κολόνες οριζόντιες 

αετώματα καφενείου τραπεζάκια.

Χαλάσματα Θησείο απόγευμα 

κι ο Κολωνός αλλού.

Το σάλεμα της ρίζας 

και το όργωμα 

σε πέτρας σπλάχνο.

*Από τη συλλογή “Ανέμου”, Εκδ. Πλανόδιον, 1999.

One response to “Ηρώ Νικοπούλου, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s