Κώστας Μπραβάκης, Ω, εσύ, ο γλυκός μου θάνατος

Αν κελαηδάει, έχει καλά

μ’ αν έχει σωπάσει μέσα σου ο ποιητής

άσε τους άλλους όμορφα να κάψουν τα φτερά τους

στο κάτω-κάτω εσένα τι σε κόφτει;

Τους καρπούς σου γεύτηκα κρυφά

πού να ΄ξερες, μεθύσι απ΄ τους χυμούς σου

και στις ρίζες σου ούτε που κοίταξα

αν είν’ γερές, για χρόνια θα φυλλορροείς

κι αν σάπιες, ούτε που νοιάζομαι

συ θα σωριαστείς ανάσκελα

και γύρω σου θα παίζουνε κρυφτούλι τα χαμίνια

για σκέψου όμως

οι τελευταίοι σου καρποί

πόσους θα φαν τα πρόβατα

πόσους θα λιώσει η ζέστη

μα τα κουκούτσια βαθιά θα φυτευτούν

κι είθε

το σπέρμα σου να ‘ναι γερό

βαθιές να δώσει ρίζες

πάλι αν ξανάρθω, να σε θυμηθώ

συ που καμένος ήσουν

κι ακόμα καίγεσαι

δε θυμάμαι να ζήτησες νερό

μόνο φωτιά ζυγώνεις

μα, άσε με

το θάνατο μου ήσυχα να πιω

κι αν τον φιλήσω

εσένα τι σε κόφτει;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s