Πόπη Αρωνιάδα, Από το “Ροκέ”

XVII

…μέρα

γένους θηλυκού νερά

κι αέρηδες

γεννά

ήλιους

και στρείδια

ανάμεσα

από δυο μηρούς

το στόμα της

αστέρευτη πηγή

του χαμαιλέοντα τα μάτια

στη μήτρα φυτεμένο

άγνωστο φυτό

που αφήνει ρίζες

ανάμεσα

σε πικροδάφνες

δόντια κοράλλια κοφτερά

νύχια γεμάτα χώμα

ιδρώτα και κύτταρα νεκρά

δίνει και χάδια τρυφερά

από μανάδες κι εραστές

λίγο πριν δύσει

απλώνει αιδοίο

ετοιμόγεννο

κοχύλι ζωντανό

γεμάτο

άμμο κι αλμύρα

πλημμυρισμένο

ζωή κι ελπίδα

ΟΛΟΓΥΜΝΗ ΜΕΡΑ

***

XIV

…κόλλησε πάνω μου

 σαν πλακούντας 

της μήτρας σου μάνα 

ένας ουρανός καμωμένος 

από στάσιμους καπνούς

Πώς να ’χες την αγιοσύνη

να φυσήξεις μέσα μου

γαλήνη

στην πρώτη μου πνοή

Παλεύω εκ γενετής 

και τώρα

μ’ ένα ποίημα ανήσυχο

σκάβω την κοιλιά σου στο χώμα

ενώ σε είδα 

έσκυψες και μπήκες 

στην πύλη της δύση 

μ’ αλαβάστρινο πρόσωπο 

τρίβομαι ξανά 

— γατάκι που έκανε ζημιά —

στην ανάμνηση 

της παλάμης σου 

εκλιπαρώντας να μετρήσεις 

τους σφυγμούς μου 

να με ξεδιψάσεις με βροχόνερο

Ολόκληρη ζωή θεριεύει η ενοχή

έγινα κι εγώ μάνα

χωρίς να καταφέρω

να φυσήξω ειρήνη

στη δημιουργία

δεν ήξερα τον τρόπο

γι’ αυτό αφήνω…

ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ

*Από τη συλλογή “Ροκέ”, Εκδόσεις Το Ροδακιό, 2019.

One response to “Πόπη Αρωνιάδα, Από το “Ροκέ”

Leave a Reply to vequinox Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s