Λουκία Πλυτά, Τρία ποιήματα

Τετράγωνο

Ας αφήσουμε τις παρομοιώσεις

στο λαβύρινθο του κύκλου,

τα πόδια χωρίς τετράγωνο δε ζουν.

Εδώ κάτι βαθύτερο μας τραβά.

Εναγωνίως τάσσεται πρώτο

το τρεμουλιαστό φως,

αγκομαχώντας στον κεντρικό σταθμό

του κόσμου,

τα μυστικά μη θρυμματιστούν

και όλο κλαίει για όσα δεν είδαμε.

***

Σταθερά ο ήλιος ανατέλλει

Η εκκαθάριση ξεκινά,

στο 13ο στροβιλισμό

παρθένα βλέφαρα ανασηκώνονται

πρώτη φορά

Από τη γλώσσα μας ξεχύνεται

άκυρος κόκκος τρελού,

ποίηση

ελεύθερου συνειρμού.

– Μωρό μου!

Μαζικά καθώς με ξεπουλάς

πεθαίνεις-

***

Ελαιόδεντρα

Όταν θέλω να θυμηθώ

τη μορφή σου,

οσφραίνομαι τον αέρα.

Απλώνω το μάτι στον ορίζοντα

κλαίγοντας δροσιές,

κλαίγοντας ελαιόδεντρα…

7 χρόνους

χωρίς Άνοιξη ο κήπος μας

Ελλάδα.

*Από τη συλλογή “Calcarea Carbonica”, Εκδόσεις Κύμα, 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s