Κώστας Κοκόσης, Δύο ποιήματα

Αποχώρηση (1922)

Δάκρυ πηχτό

θρήνος βουβός

σε πεδιάδα που απλωνότανε

στου Μαιάνδρου το διάβα.

– Πού πορευόμαστε;

– Κατά τη θάλασσα,

κει που βυθίστηκε ο ήλιος

σαν εκατόμβες

σε κολυμπήθρα Σιλωάμ.

Η κάθαρση δεν κράτησε πολύ.

***

Προδιαγεγραμμένο

Πάνω ο ήλιος παντοδότης,

ολόγυρα η αύρα ζείδωρη

κι απύθμενα αποθέματα ευτυχίας

για μια λαμπρότατη, ευέλπιδα πορεία.

Έτσι πλησίστιος ξεκίνησες, ακάθεκτος.

Τί, τάχατες, περίμενες στο τέλος

αφού για όλα αυτά εσύ διόλου δεν εκόπιασες;

*Από τη συλλογή “12 Μικρά Ποιήματα απαντοχής σε μικρόψυχους καιρούς”, Εκδόσεις ΑΩ, Απρίλης 2013.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s