3 ποιήματα | Γιώτα Αναστασιάδου

Φτερά Χήνας

giota anastasiadou

[ Απορία ]  

Πιο μόνη νιώθω το καταμεσήμερο
Ιούλιος τρεις και μισή το μεσημέρι
ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ
Ματαιώσαμε το γάμο

Εσύ
με καλοσχηματισμένη τη γραβάτα
να παραδέχεσαι πως τα νερά είναι βαθιά εδώ
ζεστή αυτή η ώρα

Εγώ
μες το λευκό μου νυφικό
στενό
πού να χωρέσει τόση αμφιθυμία

Τα παιδιά μας
μικρά και αγέννητα
να ορίζουν τις ζωές μας

Κάγκελα φόρεσε το καλοκαίρι
κι Εμείς
ελεύθεροι
να ταρακουνάμε τα δοκάρια

Άραγε θα ήταν καλύτερα έτσι;

***

[ Όταν με πυροβολώ ] 

Όταν με πυροβολώ
δεν τραβάω την σκανδάλη

Όταν με πυροβολώ
δεν κοιτάζω με αφοσίωση τα παιδιά μου

Όταν με πυροβολώ
δεν ενημερώνω έγκαιρα τον σύντροφό μου

Όταν με πυροβολώ
δεν φιλώ γλυκά στο μάγουλο τις αδελφές μου

Όταν με πυροβολώ
παγερά και αδιάφορα διαβάζω τα νέα της ημέρας

***

[ Απενεργοποιημένη ]

Ένα κομμάτι του εαυτού της ξεπήδησε
και σύρθηκε εκεί έξω

Το αφήνει που και που
για να εξετάσει…

View original post 52 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s