Κατερίνα Φλωρά, Δύο ποιήματα

Ψευδαίσθηση

Κι όμως υπήρχες. 

Στην έλευσή σου να κοιτάξω δεν γύρισα. 

Το σημείο προς στιγμήν απώλεσα.

Στο προσωρινό της παρουσίας σου ίσως έλπιζα

 τη δύναμή σου αγνοώντας.

Της αβεβαιότητας τη σκιά αντανακλούσες 

με την ανεπαίσθητη πρόκληση της τάξης μου.

To μήνυμα της αναχώρησής σου προσμένω

μέσα από την αδυναμία αφομοίωσης

και τον φόβο της συνύπαρξης  

***

Χρόνος

Αβίαστα κυλάς τη συνείδηση παραπλανώντας

στο φευγαλέο πέρασμα των στιγμών σου

Ή μαρτυρικά μία προς μία τις σταγόνες σου αφήνεις

τη σκληρότητά σου αδυσώπητα δηλώνοντας

Απόλυτε, τη σχετικότητά σου αγάπησα

την τελεία σου απ’ το νου μου έδιωξα 

προτού τη σκιά της αντικρύσω

Μάταια. Το μυστήριό σου ιερά φυλάς, 

του απρόβλεπτου την εναγώνια αναμονή διαιωνίζεις

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s