Νικόλας Λεβέντης, Δύο ποιήματα

Μόνο στο άκουσμα της λέξης 

το κορμί μου τρέμει.

Ναι, φοβάμαι την ανθρώπινη ηλιθιότητα.

Ανθρωπισμός και βαναυσότητα 

δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Πόσες και πόσοι σημαντικοί άνθρωποι 

είναι το χώμα των ημερών μας;

Ζωγράφοι, γλύπτες, μυθιστοριογράφοι, επιστήμονες·

όλοι θύματα του πολέμου.

Θεωρούμε τον πόλεμο συνώνυμο της δύναμης, 

νομίζουμε το αίμα συνώνυμο της αυτοθυσίας.

Το να πεθαίνεις είναι τιμή;

Το να σκοτώνεις είναι δύναμη;

Αν η πατρίδα σου αναγνωρίζει την αξία σου

                                         μόνο όταν είσαι νεκρός

τότε δεν είναι πατρίδα.

***

ΗΣΥΧΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Δεν έχεις δει τίποτα ακόμα.

Δεν θα υπάρξει άλλη δικτατορία σαν αυτη.

Όταν οι πράοι 

αποφασίσουν να μιλήσουν

ακόμα και ο σκύλος σου θα φοβάται να γαβγίσει.

Έχουν ακούσει αρκετά

σκόρπια, ανώφελα, κακομαθημενα λόγια

για να τους επιτρέψουν να εξουσιάσουν ξανά.

Στο εξής, θα ακούς μόνο τις στριγκλιές 

εκείνων που συνήθιζαν να μιλούν.

Να τη φοβάσαι αυτή την ημέρα.

Ο σεβασμός θα είναι η νέα θρησκεία, 

η αγάπη ο νέος τρόπος σκέψης, 

η εσωστρέφεια το νεο σπίτι της νόησης

και οι ήσυχοι άνθρωποι θα γευματίσουν

πάνω στα νεκρά σώματα όποιων δεν συμμορφωθούν.

Η τελευταία λέξη θα είναι η κραυγή τους.

*Από τη συλλογή “Κυνισμός”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2019.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s