C. Pavese, Κι έπειτα εμείς οι δειλοί

Κι έπειτα εμείς οι δειλοί

Που αγαπούσαμε τους ψιθύρους

Τα δειλινά τα σπίτια,

Τα μονοπάτια δίπλα στα ποτάμια

Τα βρώμικα κόκκινα φώτα

Εκείνων των σπιτιών, 

Τη γλυκιά σιγηρη θλίψη

Τειναμε τα χέρια προς

Την αλυσίδα τών ζωντανών

Σιωπηρά, αλλά η καρδιά μας

Πλημμύρισε με αίμα

Καμία γλυκύτητα πια

Καμία άφεση στους εαυτούς 

Στο μονοπάτι, πλάι στο ποτάμι

Όχι πια σκλάβοι, ξέραμε πια 

Ήμασταν μόνοι και ζωντανοί

*Μετάφραση: Ε. Ρ. Ρουσσάκης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s