Κώστας Ρεούσης, «Σμπαράλια 2» [Ένα Ποίημα σε 12 Ώρες & 3 Φωνές]

Δεύτερη Οριστική Έκδοση, σχέδιο εξωφύλλου Γιάννης Δημητράκης,  εκδ. Τυφλόμυγα, Αθήνα, Οκτώβριος 2020, 14×21, σσ. 32, Isbn: 978-960-6875-42-7, τιμή: 5 ευρώ (δεν περιλαμβάνεται Φ.Π.Α.)

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ 

Εκδόσεις Τυφλόμυγα, Αραχώβης 14-16, Αθήνα, τηλ.: (0030) 2103637164, φαξ: (0030) 2103637165, e-mail: tflmg@yahoo.gr 

Δύο χρόνια μετά την «ατυχή» (αν και εξαντλημένη) πρώτη έκδοση, ο Κώστας Ρεούσης επανέρχεται με τη δεύτερη οριστική έκδοση του «Σμπαράλια 2» [Ένα Ποίημα σε 12 Ώρες & 3 Φωνές], σημειώνοντας δύο σημαντικές αλλαγές στη στιχοπλοκία, προσθέτοντας αλλαγμένο, ή καλύτερα παραλλαγμένο το βιογραφικό του σημείωμα (κάτι που ο ποιητής συνηθίζει να πράττει σ’ όλα τα μέχρι στιγμής βιβλία του) και μ’ ένα εμφατικό σχέδιο εξωφύλλου του Γιάννη Δημητράκη το οποίο δημοσιεύεται με την άδειά του.

Για την ιστορία, το ποίημα άρχισε να γράφεται τμηματικά το καλοκαίρι του 2013 και δημοσιεύτηκε – στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι την πρώτη έκδοση του 2018 – σε συνέχειες στο βραχύβιο λογοτεχνικό περιοδικό της Λάρισας, «Θράκα», και στο ιστολόγιο του Κώστα Ρεούση, «Ασκληπιείο της πικροσύνης». Γράφει γι’ αυτό ο ποιητής, μεταφραστής και ισπανιστής Βασίλης Λαλιώτης, στο οπισθόφυλλο του βιβλίο: «Και μόνο ότι ο Ρεούσης, υπερπραγματιστής με το χάρισμα να συνθέτει μάχες λέξεων που δεν βρωμάνε λεκτικό των κεκυρωμένων υπερρεαλιστών, βάζει το χρόνο του ρολογιού στον υπότιτλο της συλλογής, σημαίνει ότι η πορεία του τον έφερε σε μια στροφή.

Η ωροθεσία, της οποίας επιφανής στιγμή είναι εκείνο το ποίημα του Έλιοτ, φέρνει το λόγο του Ρεούση, σε μια διαπραγμάτευση νομίζω με τη μοντερνιστική ποίηση. Το βιβλίο που διαβάζεται και οριζοντίως σαν τρία ξεχωριστά ποιήματα, έχει μια πενθοφόρο διάσταση την οποία η ακοίμητος πηγή του καλπάζοντος λεκτικού του δωρίζει με άλματα συμπλεγμάτων λέξεων υπερρεαλιστικής υφής. Μοιάζει λίγο λες και το παραλήρημα του οποίου αποκοπή είναι το μοντερνιστικό ποίημα να σκίζεται για να φανεί πως το γραπτό είναι ένα είδος ορατού, ενός φλεγόμενου λεκτικού παγόβουνου αποκάτω. Το εγχείρημα απολαυστικό και επιτυχημένο για αναγνώστες και των δύο γλωσσικών ρευμάτων, μοντερνιστικού και υπερρεαλιστικού που ακόμα κυριαρχούν.

Η ποίηση αυτού του δαιμόνια και παραδείσια γλωσσικά προικισμένου ανθρώπου, βρίσκεται σε έναν ελιγμό. Εγώ τουλάχιστον δεν παύω χρόνια να τον παρακολουθώ. Και μόνο για το γεγονός ότι γράφει μια ποίηση άξια να λέγεται ποίηση σε καιρούς που κυριαρχεί το φασόν, και στη Νήσο ειδικά, η αγραμματοσύνη κάποιων «πουλολόγων», κι άλλων γραφικών.».

Ο Κώστας Ρεούσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Ζει και δημιουργεί, εδώ και 20 χρόνια, στο αστικό κέντρο της Λευκωσίας –τόπος καταγωγής του πατέρα του (για την ακρίβεια από το τουρκοκρατούμενο χωριό Τύμβου της επαρχίας Λευκωσίας).

Στα ελληνικά γράμματα εμφανίστηκε με τη συλλογή, «Χαμαιλέων», που τύπωσε στην Αθήνα το 1995, και φέτος συμπληρώνει, αισίως, 25 χρόνια εκδοτικής και άλλης παρουσίας-δράσης στο «θέατρο επιχειρήσεων» (sic) της ποίησης. Μέρος του έργου του έχει μεταφραστεί και παρουσιαστεί από τους Mario Domínguez Parra (ισπανικά), Crescenzio Sangiglio (ιταλικά) και Floriano Martins (πορτογαλικά της Βραζιλίας).

Ποιήματά του συμπεριλήφθηκαν στον επετειακό τόμο για τα 100άχρονα του Υπερρεαλισμού με ποιητές ζώντες και τεθνεώτες απ’ όλο τον κόσμο, «Poesía: 100 años de Surrealismo», ed. Blanco Móvil, no 145-146, Mexico, otoño-invierno 2019-2020, επιμέλεια-ανθολόγηση Floriano Martins, από τη μεριά των Ελλήνων, μαζί με τους Ανδρέα Εμπειρίκο και Μάτση Χατζηλαζάρου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s