Κατερίνα Κατσίρη, Από την ενότητα “Όλα είναι θλίψη”

Έγινε πια ο αγώνας μας θλίψη

Για όσους αγάπησαν τα βουνά με τα πρωινά

φυτρωμένα ήλιο στο χώμα

κι από το βάθος της αυγής

μεγάλη γινωμένη την αγάπη αχνίζοντας στοργή

στα παιδιά της Εύας

Σηκωθείτε! 

Κοιτάχτε!

Ξερά σύννεφα και πέτρες κατρακυλούν

απ’ το βουνό

κοιτάχτε πόσους βράχους τρώμε αδελφοί

Και οι φωνές

γεμάτες ομίχλη, που μπαίνει απ’ το παράθυρο

και κάποιο τέλος τέλους

Κοιτάχτε πάνω ψηλά τα σκυλιά 

που απόμειναν να στολίζουνε τοίχους

αλυχτούν, ω δε σταματούν 

μπαινοβγαίνουν στο μυαλό

πήραν να πέφτουν σ’ όλες τις κουβέντες

Μόνο τα γερασμένα σώματα στους κήπους

τρώνε τον πρώτο ήλιο απ’ το χώμα

Τα πότισαν πολύ καιρό οι έννοιες τους

να γίνουν στρώμα αφράτο

να πλαγιάσουν

Ποιος σκόρπισε τέτοιο χαλασμό;

*Σκίτσο: Γιώργος Φαρσακίδης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s