Δώρα Κασκάλη, Δύο ποιήματα

ΕΚ-ΜΑΓΕΙΑ

Ένας άντρας

πάνω απ’ τα χαρτιά του κύβει

και την απώλεια να χωρέσει προσπαθεί

σε δυο χιλιάδες λέξεις.

Βλασταίνει ο θρήνος στα ματόκλαδά του,

διακλαδίζεται ρυάκι διάφανο στα γένια,

τις πρώτες του ρυτίδες σβήνει

αλλάζοντας το πρόσωπο σε άγραφη σελίδα.

Ένας άντρας

κοιτάζεται στον καθρέφτη,

Το αίμα εκρύγνηται στα μάτια του,

κάτω από το λευκό πουκάμισο

τρέχει η ζωή αγώνα δρόμου

στις χοντρές, παλλόμενες φλέβες. Ένας

άντρας στις σκάρτες λέξεις μου κοιμάται

και αποκτά στις παύσεις μου ανάσα

φτιάχοντας με τα μπράτσα του ψωμί

των νηστικών αιώνων.

***

ΑΓΑΠΗΣ ΣΑΡΚΑ

Θέλω να εφεύρω μια γλώσσα νέα.

Τις σιωπές να ντύσει

και τις ανέστιες επιθυμίες να σαρκώσει.

Σαν παλτό να κουκουλώσει

τη μοναξιά μας αυτήν

την άγρια νύχτα. Χάδι σοφό

στ’ αχάιδευτα μέλη ζωή να δώσει.

Να ξαναθυμίσει την ανακάλυψη

του πρωτόφαντου κόσμου. Θέλω

μέσ’ απ’ το χάος του εαυτού

τούτη η γλώσσα

ν’ αγκιστρώσει

την αγάπη.

*Από τη συλλογή “Κάπου ν΄ ακουμπήσεις”, εκδόσεις Μελάνι, Ιούνιος 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s