Έκτωρ Κακναβάτος, Τροχιά

Τώρα μέσ’ άπ’ το στήθος μου περνάς

μέ άνοίγματα ερημιάς

άφήνοντας χρυσά νομίσματα

σαν ήλιος μέσ’ άπό κοφίνια

πού τα ξεπάτωσε ή σιωπή,

άμνημόνευτη άλλιώς σ’ αΰτοΰς τούς τόπους.

Για κείνο τό άσπρο άνάμεσα του τρία 

καί του τέσσερα χρεώθηκα βροχές 

τό αίμα δυο άσβών πίσω άπό σκοινά 

καί μια γονυκλισία μέρες του ’Ακαθίστου, 

να μήν είναι θάνατος οΰτε ενωμοτία 

του Σεπτέμβρη

οΰτε ή μπόλια του μεσημεριού 

απλωμένη άνάμεσα του ΰπνου των άλογων.

’Έτσι θά περιμένεις Μάη ’Ιούλιο 

ίσως καί Αύγουστο

κάνε δυο δεκαετίες μέ κολεόπτερα και βάλε 

μπορεί καί αιώνα

μήγαρις βγω άπό νερά άλλοιωμένος 

καί γίνει φως καί γίνει σκότος 

ήμέρα πρώτη τής δημιουργίας.

(1972)

*Από τη συλλογή “Διήγηση” (1974).

Artwork: Christopher E. Manning

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s