Έλσα Κορνέτη, Δύο ποιήματα

Αγγελόπτερο

Πόσο να σκάψει ακόμα το βιολί 

Στο ασημένιο φλιτζάνι του καφέ 

Για να εζορύξει χώμα;

Οι άγγελοι Σαν αυγά Πρώτα μέσα στις φλόγες επωάζονται Κιτρινίζουν σαν ηλιοτρόπια Κι έπειτα Απ’ το ρουθούνι μιας καμινάδας Ξεχύνονται σε σμήνη Κολλούν δυο σύννεφα φτερούγες στη ράχη του ο καθένας Ακολουθούν τα ίχνη της όξινης βροχής Τα δάκρια μιας άρπας Κι εγώ που έχω μάθει από μικρή να ξεχωρίζω έναν ερωτευμένο άγγελο Τον βλέπω να παίζει βιολί Για μια παράξενη αγάπη Για τους μνηστήρες που μαρμάρωσαν στον χρόνο Κρεμιέται από τον πολυέλαιο Ενός καμένου θολού Με το δοξάρι του μονομαχεί Τρυπώντας άτακτες νότες Τόσο χαριτωμένα Τραμπαλίζεται Στα ξέφτια μιας γιρλάντας Στο παραμύθι που έγινε Σαπίλα Πολυτελείας

Έμεινα έκπληκτη να τον κοιτώ 

Όπως υπέρλαμπρος πετούσε 

Πριονίζοντας με το δοξάρι 

Τον λαιμό του

Πιάσε, μου φώναξε 

κι ευθύς μου πέταξε 

σαν τόπι χρυσό 

κομμένο το κεφάλι του 

που φέγγοντας 

ακόμα χαμογελούσε

***

Αντανάκλαση

Ο πατέρας μου ο πετεινός

Η μητέρα μου το φίδι

Εκπαίδευσαν τα μάτια μου

Στη μαρμάρινη σιωπή

Το πρόσωπό μου γυάλινο

Χίλια κομμάτια θραύσματα ενωμένα

Η έλξη για το όμοιο με ωθεί

Μια ζωηρή αντανάκλαση να ερωτευθώ

Σήμερα

Είμαι μελαγχολικός 

Στριμωγμένος

Στη βρόμικη γωνία της βιτρίνας 

Ξεντύνομαι βιαστικά 

Το πουκάμισο της ημέρας 

Πέφτω σε λήθαργο 

Έναν αιώνα για να κοιμηθώ

Κι όταν κάποτε ακίνητο 

Παγωμένο με βρουν 

Θα πουν:

Του τελευταίου βασιλίσκου το φιλί 

Ήταν θανατηφόρο 

Αυτοκτόνησε 

Φιλώντας με πάθος 

Τον καθρέφτη

*Από τη συλλογή “ΑΓΓΕΛόΠΤΕΡΑ”, Εκδόσεις Μελάνι, 2016.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s