Ντέμης Κωνσταντινίδης, Τρία ποιήματα

Ακαδημαϊκά χαϊκού

Κάτι μεγάλα 

εγώ, παρασυρμένα 

κούτσουρα μοιάζουν.

Ο βαρκάρης τα 

εξισώνει μονομιάς. 

Αγύριστο στο 

διάβα σου καράβι, 

να έχεις λιμάνι;

***

Μη κερδοσκοπικό

Είχε ανατρέξει σε πολλά εγχειρίδια αυτοβελτίωσης 

και ερασιτεχνικής ψυχολογίας.

Η χαρά δικτατόρευε το έργο του, όπου οι προτάσεις 

ξεκινούσαν, συνήθως, με το να.

Στο facebook, αριθμούσε μερικές χιλιάδες φίλους. 

Φωτογραφιζόταν παντού χαμογελαστός, ποζάροντας 

-δήθεν αιφνιδιασμένος- με φόντο, κατά προτίμηση, 

βιτρίνες εμπορικών, καφετέριες, χασαποταβέρνες.

Γραμμένος σε πάσης φύσεως συλλόγους, επιτροπές 

και φιλανθρωπικά σωματεία.

Το κλείσιμο της ημέρας τον έβρισκε, 

να φτύνει περαστικούς απ’ το μπαλκόνι.

***

Ξετάγκ

Δε θέλω να με βάζεις σ’ ετικέτα.

Θέλω να πάμε για καφέ.

Δεν έχω καν προτίμηση στα στέκια 

απλά δε συμπαθώ τα κυριλέ. “

Εκεί μπορεί να ξαναβρούμε 

το νήμα μιας συζήτησης παλιάς.

Ή, έστω, μια στιγμή να ξεχαστούμε 

όπως ξεχνιέται ένας φουκαράς

από το πάρκο απέναντι κοιτώντας

μια που θα ανάσταινε νεκρούς και ζώντας.

*Από τη συλλογή “Της μοναξιάς καλή συνέχεια”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2019.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s