Θεόδωρος Μπασιάκος, Δύο ποιήματα

Ο μουγγός τραγουδιστής κυττούσε τη πανσέληνο

Και ο μουγγός κυττούσε τη πανσέληνο μες απ’ το καθρέπτη
του ποταμού
Ο νυχτοφύλακας έπαιρνε κ έκλεινε τη φεγγαρόλαμψη σ’ ένα
του σφύριγμα
Κ ή Αφροδίτη περιδέραιο τη πέρναγε στο σκιερό ουρανό.
Μα τά μικρά κορίτσια που δεν πάτησαν ακόμη δεκατρία
Τ’ ουρανού το σφύριγμα μ’ ένα σφύριγμα κι άνεμο φιλί έπιναν
Από το στέμμα του μισότρελλου γεροζωγράφου π έφερνε
Τα σφυριχτά κορίτσια, με το κάρβουνο ηής υπόσχεσης στο χαρτί
της αιώνιας αγάπης’
Και κυττουσε μέ λαχτάρα κι όλο κύτταγε τη πανσέληνο, ο
μουγγός, μες απ το ποτάμι.
Το ποτάμι κυττούσε τη πανσέληνο κ η πανσέληνος το ποτάμι.
Φιλούσε με τ άλαλα χείλη του ο μουγγός τά σπυριά,
καί γίνονταν φεγγάρια’
Χίλια φεγγάρια ο ουρανός, χίλιες πανσέληνους,
κ ένα κλεφτοφάναρο για τον ποιητή.

***

Κολυμπώ στα βαθειά νερά

Μια ζωή στοά) χρόνου το σταμάτημα
Κολυμπώ στα βαθειά νερά.

Στης αγάπης το πρωτοξύπνημα
με χείλη φιλιών, ρουφώ
απ το λουλούδι τή δροσιά
Μια στάλα ικμάδα που κυλά
σ αυλάκια αχάρακτα
νεανικού προσώπου.

Απύξιδο καράβι χάνεται
Στου έρωτα τον ωκεανό’
Γοργόνα απ τής νιότης χλωροφύλλη
Από τη μέση και κάτω ροφός,
Τους κρίκους
Της αλυσίδας
Της άγκυρας λύνει.
Στου βυθού τα εργαστήρια
Κομψοτέχνημα σ ασήμι καί φύκη ο έφηβος
Της σάρκας και του έρωτα την ένωση, γιορτάζει.

Και το σκοινί τραβώ- δεν τελειώνει.
Τη σκανδάλη πατώ
Κ εκπυρσοκροτεί
Ένα όνειρο
Όνειρο και σκάνδαλο
Καθαρό ασήμι και χρυσάφι της αμμουδιάς
’που κυλιούνται τα γυμνά παιδιά —
Και το σκοινί τραβώ ίσαμε το τέλος.

*Από τη συλλογή “22 Ποιήματα”, Αθήνα 1982.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s