Herbert Huncke (1915-1996), Δύο ποιήματα

PETER
για τον Peter Orlovsky

Μόλις τέλειωσα να τρώω τον Peter, τον συνοδέυσα με μπύρα—
μπύρα ξανθιά. Ήταν τρυφερός και ζουμερός—γευστικός—γεμάτος
γλύκα και άπαχος.

Κατάπια ολόκληρη την καρδιά του. Ξεψάχνισα τα κόκκαλά του
εντελώς—αφήνοντάς τα σ’ έναν σωρό—όμορφα στοιβαγμένα—
χωρίς μεδούλι.

Απ’ τα μαλλιά του θα υφάνω ένα μεταξένιο σακάκι—
ένα φουλάρι—να τυλίγω το λαιμό μου, κι ένα ζωνάρι.

Από τα κόκκαλά του θα φτιάξω ένα κρεβάτι—να περνώ ώρες
ξαπλωμένος πάνω του—κάνοντας όνειρα—το κρανίο του
μαξιλάρι για το κεφάλι μου—πουλιά θα έρθουν και θα με βρουν
εκεί νεκρό.

Θα με τσιμπήσουν κόβοντας μικρά κομματάκια σάρκας.
Κάποια απ’ αυτά θα πετάξουν μακριά—ρίχνοντάς με στη
θάλασσα—για τα ψάρια. Ο ήλιος θα με ξεράνει κι ο άνεμος
θα σκορπά νιφάδες τέφρας πάνω απο τη γη.

Αργά αργά τα κόκκαλά μας θα κονιορτοποιούνται, καθώς θα
γινόμαστε σταδιακά σκόνη -η βροχή θα μας ανακατεύει μαζί-
θα ρέουμε στη γη σε μικροσκοπικά ποταμάκια -διαποτίζοντας τις
ρίζες των δέντρων – των χόρτων- των λουλουδιών.

Θα βρουν τα κρανία μας – τελευταία που μένουν-
αγκαλιασμένα σαγόνι με σαγόνι – σε μια καρικατούρα φιλιού.

***

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

Έχω κάνει φυλακή
δεν χορεύουν στη φυλακή
-κανένας δεν χορεύει στη φυλακή, μόνο ίσως στο κελί κάποιος
μόνος του
χτυπώντας τα δάχτυλα και φορώντας ακουστικά,
και φυσικά στα όνειρα.
Υπάρχουν καλά ακούσματα
στη φυλακή που ήμουν εγώ
γιατί είναι κοντά στοv Καναδά, στο Μόντρεαλ,
και τους αρέσει η φίνα μουσική
και πολλά από τα προγράμματά τους είναι αφιερωμένα σε
νέους μουσικούς της τζαζ
και δεν είναι όλο εμπορικά
και κάποιοι απ’ αυτούς τους τζαζίστες εμφανίζονται στη σκηνή.
Έπειτα υπάρχει και κάμποσο τρελό πράμα εδώ
που περιστασιακά φτάνει κι εκεί.
και στην αυλή παρέες με κόρνες, κιθάρες και κάτι να
βαράνε, ξεσπάν και χτυπούν παλαμακια και δίνουν
ρυθμό, και μένα μου ‘χει αρέσει πολύ.
Εδώ που τα λέμε, ήταν ένας ασυνήθιστος τύπος μ’ ένα σαξόφωνο
που συνέχεια έπαιζε μόνος του ή με άλλους
-μόνος στο κελί του ή κάποιες φορές μ’ έναν άλλον
δυο κελιά μακρύτερα
που θα βαρούσε μια κιθάρα και θα άκουγες τζαζ-
κι ο τύπος πραγματικά θα αφηνόταν μέχρι τις 7 η ώρα
όταν θα χτυπούσε το κουδούνι για να σταματήσουν οι ομιλίες.
Κάποιες φορές μιλάνε για χορό,
θυμούνται περασμένες εμπειρίες με γκόμενες που
συναναστρέφονταν
-«που τον κουνούσαν καλά, μάγκα»-
ή όταν πήγαιναν στο Παλάντιουμ, ακόμα ακόμα και στο
παλιό Σαβόυ κι αμέτρητα άλλα μέρη,
ειδικά όταν έρχονταν στη σκηνή ονόματα όπως
ο Basie, ο Ellington, ο Kenton (1), όλοι τους.
Φυσικά ακούγονταν κι άλλοι όπως
ο Miles Davis, ο Yardbird Parker και
ο Shearing, η Sarah Vaughan,
η Anita O’Day, η Keely Smith, η Dakota Staton,
και θα μπορούσα να συνεχίσω αναφέροντας πολλούς ακόμα
αλλά οι περισσότεροι από αυτούς είναι κυρίως να τους ακούς
-αν και δεν νομίζω ότι στην πραγματικότητα αυτό αληθεύει
μιας και με κάθε μουσική μπορεί κάποιος να χορέψει.
Εν πάση περιπτώσει, εγώ χόρεψα τη νύχτα που πέρασε
κι αυτό μ’ έκανε πολύ χαρούμενο.
Δεν είμαι κάνας χορευταράς, πράγμα που σημαίνει ότι
δεν ξέρω πάντα τι να κάνω, ειδικά με τα πόδια μου,
αλλά πάντοτε με κάποιον τρόπο τα καταφέρνω
και ναι, κερδίζω κάποιες μεγάλες συγκινήσεις.
Και το ’κανα τη νύχτα που πέρασε.

(1) Αναφορά στους Count Basie, Duke Ellington και Stan Kenton, σπουδαίους επικεφαλής των μεγάλων τζαζ ορχηστρών στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.

*Από την Ανθολογία “Αμερικανοί ποιητές και ποιήτριες τολμούν”, Εκδόσεις Εξάρχεια, Οκτώβρης 2013. Μετάφραση-Επιμέλεια: Γιώργος Μπουρλής.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s