Αγγελική Σιδηρά, Δύο ποιήματα

Μετά χίλια έτη

Όταν είχα πεθάνει τότε
δέν ήξερα πώς
να διατηρήσω τίς μνήμες μου
γιά ν’ αμυνθώ στά πάθη μου
όταν ξανά υπάρξω.

’Έτσι άρχισα καί πάλι νά πονώ
μέ την πανσέληνο
την άρμυράδα τού φυκιού
καί τής φωνής σου την αβεβαιότητα.

Προτοΰ πεθάνω τώρα
θά φροντίσω νά μπολιαστώ μέ τό δάκρυ
γιά νά μπορέσω νά σέ αντιμετωπίσω
όταν μαζί αποδημήσουμε ξανά
στον πλανήτη τοϋ ανθρώπου.

***

Απομυθοποίηση

Τό τελευταίο πρόσχημα
ήτανε ό καιρός
Ύστερα καλωσύνεψε κι αυτός
αφήνοντας σε έκθετο
χωρίς προφάσεις
Μην έχοντας κι άλλο νά κάνεις τοτε
άρχισες νά ξεκουμπώνεις
μία μία τίς αλήθειες σου
ώσπου άπόμεινες γυμνός
Κι όταν ο σκελετός σου φάνηκε
τότε κατάλαβα
πώς τά μάτια μου φταίγανε
πού σέ είχανε ντύσει Θεό.

*Από τη συλλογή “Η όγδοη νότα”, Β’ Έκδοση, Εκδ. Ερμείας, 1995.

One response to “Αγγελική Σιδηρά, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s