Γιάννης Καρπούζης, Ο χάρτινος άνθρωπος

αφού αγαπάς μία γυναίκα από χαρτί
είσαι κι εσύ ένας χάρτινος άνθρωπος

Δε πα να τρέχουνε τα αστέρια”
εδώ κάτω,
μασήσαμε πολλά σπασμένα
πιο μέσα από το στόμα
που λέγονται χρόνια ή
αναμνήσεις που βράζουν στον πυρετό:
παρανάλωμα είναι εκείνες οι μέρες που σε θυμάμαι
κουβαλάω στην τσέπη ένα χαμόγελο μάλλινο
περασμένης πρωτομαγιάς,
είναι που δεν καταλαβαίνω τίποτα
κι όλο λέω θα σε ξαναβρώ,
κι ας στήθηκαν πολλά συρματοπλέγματα
φεγγαράκια σε νησιά
-πολλοί καημοί στο μάρμαρο-
τελικά οι φωνές
αρχίζουν από το ακουστικό
και φτάνουν βαθιά μες τα συντρίμμια
πόσο βάρος είχε ο χρόνος
τώρα-δα
θα σου ’χω μια κάποια απάντηση
ένα κομμάτι χαρτί ζύγισε
ένα κομμάτι χαρτί.

*Από τη συλλογή “Ο χάρτινος χρόνιος τελείωσε”, εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Δεκέμβρης 2019.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s