Kenneth Rexroth, Δύο ποιήματα

Χογιόκι
(άνοιξη)

Ωραία ζεστή βροχή πέφτει μέσ’ από τα φύλλα
Της δάφνης και του σφενταμιού και γεμίζει
Το στενό φαράγγι μ’ έναν παλμό ίδιο με της ζωής.
Ο ήχος του καταρράκτη σβήνει
Κι η μικρή μου καλύβα
Βρίσκεται μέσα στην άβυσσο μιας θάλασσας
Συριστικής σιωπής.
(καλοκαίρι)
Για χρόνια άγνωστο πράγμα,
Να πέφτει δυνατή βροχή μες στον Ιούνη,
Πάνω στα ώριμα κεράσια,
Και στο μισοκομμένο άχυρο.
Πάνω στα λαμπερά
Γκρίζα νερά του όρμου,
Μες στη γοργή φωτεινή ομίχλη,
Ένας γαλάζιος ερωδιός
Πιάνει ποντίκια μέσα στα πράσινα,
Χαλκόχρωμα και κίτρινα χορτάρια.
Περπατώ στους λόφους μες στη βροχή.
Αυτό είναι αρκετό.

***

Ταξιδιώτες στο Έρεγουον

Ανοίγεις το
Φόρεμά σου πάνω στο σκονισμένο
Κρεβάτι που κανείς
Δεν κοιμήθηκε για χρόνια
Μια κουκουβάγια βογκά πανω στη στέγη
Λες Αγάπη Αγάπη μου
Στο σκονισμένο φως της παλιάς
Λάμπας πετρελαίου οι ώμοι
Η κοιλιά τα στήθη οι γλουτοί σου
Μοιάζουν με άνθη ροδακινιάς
Θεόρατα άστρα πολύ μακριά πολύ ξέχωρα
Έξω από το σπασμένο παραθυρόφυλλο
Πελώρια αθάνατα ζώα
Κάθε ζώο ένα μάτι
Κοιτάζουν
Ανοίγεις το κορμί σου
Δεν έχει τέλος η νύχτα
Δεν έχει τέλος το δάσος
Σπίτι μια ζωή παρατημένο
Μέσα στο δάσος μες στη νύχτα
Δεν θα ’ρθει κανείς ποτέ
Στο σπίτι
Μόνοι
Στον σκοτεινό κόσμο
Στη χώρα των ματιών.

*Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s