Ιουλία Τολιά, από τις “Περιπέτειες ενός τυφλού”

Δεν στηρίζεται πια στη λογική.
Στηρίζεται στη βακτηρία του,
και στο παράλογο.
Περπατά στη μεγάλη αλέα
ακούγοντας τον μονότονο ήχο της βακτηρίας
και τον έντονο ήχο του παραλόγου.
Ο πλέον οικείος του ήχος
τώρα πια.

Επιστρέφει στο σπίτι.
Βάζει το κλειδί στην πόρτα.
Ψηλαφώντας,
πάντα ψηλαφώντας.
Έχει αναπτύξει το αίσθημα της αφής.
Για να μη σκοντάφτει.
Να μην πέφτει.
Αυτή η αναπτυσσόμενη αφή υποφέρει.
Τον βάζει στον πειρασμό
να μετέρχεται τερτίπια.
Για παράδειγμα,
όταν περιμένει να διασχίσει τον δρόμο,
πότε πότε ζητά τη βοήθεια κάποιου περαστικού.
Όχι γιατί φοβάται τη διάβαση,
αλλά για να νιώσει το άγγιγμα ενός σώματος.
Αμέσως όμως τρομοκρατείται.
Το άγγιγμα γεννά προσδοκίες.
Και γι’ αυτόν
είναι αναπότρεπτη η διάψευση.
Είναι μόνος.
Θα πρέπει να αρκείται στο άγγιγμα των αντικειμένων.
Κρατάει σφιχτά τη βακτηρία του,
την προέκταση του δικού του σώματος.
Χαϊδεύει τα λιγοστά του έπιπλα.
Πέφτει ξέπνοος στο κρεβάτι.

Το επόμενο πρωί.
Βγαίνει στον δρόμο.
Άλλη μιά μέρα ανάμεσα στον θόρυβο των οχημάτων,
ανάμεσα στον θόρυβο του κόσμου.
Ανάμεσα σε κείνον και σε κείνον.

*“Οι Περιπέτειες ενός τυφλού”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2012.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s