Πέτρος Κ. Βελούδας, Στην τελευταία στάση μιας εξομολόγησης

Φώτο: Candice cj

Δές πως δακρύζει για σένα
το φεγγάρι τα δακρυά του
γαλάζια θάλασσα και πάνω
της στέκεις εσύ,αποσταμένος
ναυαγός αλλοτινών θλίψεων.
Χώρισες μαχαιρώνοντας
στην πλάτη την αγάπη
πρότου δώσεις μια
αγκαλιά, προτού γευτείς
δροσιστικό αναψυκτικό
ψυχής μια ανόθευτη αγάπη…
Την καρδιά σου δεν πρόλαβες
ίσως δε θέλησες να έχεις στις
αποσκευές των μακρινών σου
ταξιδίων και εκείνη η καμπουριασμένη
μα καλοσυνάτη αγάπη πάντα σε περιμένει
στην τελευταία στάση των συναισθημάτων του
τρένου της…
Όπώς σκέφτεσαι
και μίσεις,θα το χάσεις
το χαρμόσυνο τρένο
της σωτηρίας…
Αλήθεια ΄γιατι δεν
μεταμόσχευσες ελπίδα
στους πάσχοντες μακράς
νοσηλείας πονεμένους
του καημού γητευτές;
δεν μεταμόσχευσές ειλικρίνεια
σε καρδιές που σε λίγο θα πάψουν
να χτυπούν…
Θρηνητικές καμπάνες
τα χεράκια τους χτυπούν
όσοι τόσοι συνάνθρωποι
στις ψυχές της πίστης
μόνο φάρμακο θα βρούν…
Αχ! το χλώμο γυμνό μα
πάντα φωτεινό φεγγάρι
προχωράει με ανοιχτά
τα φώτα πορείας μέχρι
τα σκαλοπάτια του έσω
σπιτιού σου.
Βγαίνεις μεσάνυχτα…
συναντάς τις βροχές
βρίζεις ακατάπαυστα
σαν καίνε οι βραδυές…
Κοιμάσαι τα χαράματα
σε Σπαρτιάτικο ντιβάνι
συννεφία το άρωμα
που φοράς σαν πιάνεις
λιμάνι.
Το γέλιο σου σκιάχτρο
που διώχνει ψυχές
απότομος μοιάζει
γκρεμνός δίχως αγκαλιές…
Παιδι σαν είσουν εσκιζες
τις σελίδες αντι να ζωγραφίζεις
στις ακουαρέλλες σου ήλιους
και αχτίνες..
Αναρωτιούνται σε συγκίνησε
ποτέ η απαγγελία ενός ποιήματος;
Δάκρυσες στην μοναξία των νεκρών
φύλλων του πλάτανου του γενεαλογικού
σου δέντρου;
Ήρθες στα συγκαλά σου
τώρα που ασθενικός όντας, ανήμπορος
κρατάς τη βακτηρία του ρυτιδιασμένου
σου κορμιού και ψυχισμού, ίσα που προφθαίνεις
να βρείς ευωδιαστή απ’το θυμιάμα θαλπωρής
εκκλησιά. Κάτι άλλαξε εντός σου είναι που βρήκες
τον αληθινό σκοπό σου, το φώς των ματιών της
ψυχής άνοιξε κι είδε ολοκάθαρα Αγγελών χορωδίες…
Να και η μεγάλη στιγμή η μοναδική και ουσιώδης
εστω και εσπευσμένη των κριμάτων σου εξομολόγηση…
Τις αμαρτίες μια μια τις πετάς από γέρος φτερά νέου αποχτάς
και το σπουδαιότερο στης Σωτηρίας τώρα τα αγνά νέρα ας κολυμπάς
και έγινες Άνθρωπος από..σκοτεινός… Μισάνθρωπος!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s