Ελένη Βουτσινά, Δύο ποιήματα

Δική μου στιγμή

Το βράδυ, τούτο το βράδυ έχει φως.
Τούτη η μέρα είναι η μέρα της κρίσης μου
τούτη η ώρα είναι η στερνή μου μα και η πιο μεγάλη
τούτη η στιγμή φεύγει και χάνεται μέσα στο χρόνο
μα είναι δική μου κατάδική μου
δεν ανήκει σε κανένα
είναι στιγμή της ψυχής και θα μείνει τέτοια
μέσα στους αιώνες για πάντα δική μου.

Περίμενα την τελευταία μου μέρα, η νύχτα σκοτεινή
μ’ αυτή είναι γεμάτη φως, φως που τυφλώνει
ποιος χάθηκε μέσα σε τόσο φως ποτέ;
Είναι πολύ μεγάλο να φεύγεις
και να σε συνοδεύει το φως μέρα ή νύχτα
συνήθως σε συνοδεύει το σκοτάδι μέρα ή νύχτα.
Τούτη η στερνή μου μέρα, νύχτα, στιγμή
είναι μια ευτυχία ολοκληρωμένη.

Έτσι ας χαθώ κόκκος σκόνης
στην απεραντοσύνη του σύμπαντος.

***

Υποχρεωτική συνύπαρξη

Ενωμένες χαλαρές άκρες
αταίριαστα νήματα
κοιτούν αναγκαστικά
προς την ίδια κατεύθυνση

Πέρα από συνηθισμένες πηγές
πήραν κάποια έννοια
αναζητώντας παράξενα μέρη
παράξενη ακρίβεια.

Εξοστρακισμένα αστέρια
στον ουρανό της ζωής
κόκκοι γύρης, έπεσαν στο χώμα

Χωριστή ζωή
ζωτική επαφή
συντροφικότητα αναγκαστική
ευαισθησία, έντονη ανάμεσά τους
αταίριαστα όνειρα
υποχρεωτική συνύπαρξη.

*Από τη συλλογή «Βάλτωμα στην ερημιά του κόσμου», Αθήνα 1985.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s