Άννα Ιωαννίδου, Δύο ποιήματα

Χαμένη υπόθεση

στον κύριο Μαλιδέλη

Όλα συγκλίνουν προς
το μεγάλο κενό.
Ο καταναγκασμός της επανάληψης
δίνει ρέστα
μαζί με την ανάγκη τους πάντα να είναι όλα υπό έλεγχο.
Εξάλλου αυτό ήταν ανέκαθεν και το πιο εύκολο.
Γιατί κι όταν δεν ξέρουν, τρέμουν:
το άπιαστο, το πιο πέρα απ’ το βυθό, το τρίτο χρώμα.

Κι όμως,
έτσι όπως μπουρδουκλώνεται τα βράδια το ασυνείδητο
φλερτάροντας συχνά με βέβαιη ηλεκτροπληξία
λες, δε γίνεται,
υπάρχει ελπίδα.
Κι αυτό,
μόνο και μόνο
επειδή όλα συνεχίζουν -τόσο επιδεικτικά να υπενθυμίζουν-
πως δεν υπάρχει.

***

Διάλογος Αληθινός

– Άννα, η μαμά μου πάντα λέει πως η ζωή είναι εκεί έξω.
Τώρα που είναι και ο κορονοϊός εκεί έξω τι να κάνουμε;
– Εσύ να μου πεις, εσύ μπορείς και βλέπεις καλύτερα.
– Εγώ θέλω να πάω στο σχολείο να παίξω με τη φίλη μου την Αριάννα και τα άλλα παιδιά.
Έχω σκεφτεί κι ένα νέο παιχνίδι που φοράς μάσκα και τρέχεις και κάνεις τέλεια κόλπα.
Είναι πολύ ξεκαρδιστικό, θέλω να της το μάθω. Θα την προσέχω, θέλω να τη βλέπω και
θέλω να πω στη μαμά της να πάμε όλοι μαζί διακοπές του χρόνου.

Άγγελος, ετών 8

*Και τα δύο ποιήματα δημοσιεύοντραι στην ιστοσελίδα Αποτυπώματα στη διεύθυνση https://www.apotipomata.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s