Luce Fabbri, Το μικρό κορίτσι

Η μέρα είναι πολύ μακριά
όταν το χαμόγελό σου θα λείψει
Από αυτήν την ανοιχτή πανούκλα αίμα αναβλύζει
και λιμνάζει μέσα μου
σαν αλάτι, μια τυφλή ώθηση, μέχρι το λαιμό.
Αλλά όταν δαγκώνω το χρόνο προς το τίποτα,
το κοριτσάκι που έχεις ξεχάσει
έρχεται και με παρακολουθεί:
Η ντροπή μου έχει πιαστεί στο βλέμμα του
και σε αυτό το απαλό φως της ποίησης.
Σαν ένας ελαφρύς κλειδαράς

*Από τη συλλογή “I Canti dell’Attesa”, Μοντεβιδέο 1932.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s