Διάλογος για έναν

milenaphotopoetry

Και να που ήρθε ο καιρός
του γάμου των άφυλων μονολόγων,
σε μία τελετή
σεμνής ανατομίας.

Διαδικαστικόν:

Τυλίγεις
την ελκώδη γύμνια μου
σε νυφική αποστειρωμένη γάζα.
Οι συγνώμες γδύνονται
το κοινό σαρκίο τους
και για μία ύστερη φορά
τα δίκια αναποδογυρίζουν.
Κοιτούν ανάσκελα
μια ρεκλάμα αναπαλαιωμένης 
μνήμης
να επαναλαμβάνεται απλήρωτη
Να γητεύεται
και να γητεύει
της επιείκειας το μονάκριβο μάτι
και ολοπάνω του να μπήγεται
ο ξύλινος ορίζοντας
λες κι είναι δαίμονας .

-" μάζεψε τα μαλλιά σου,
μου κρύβεις το φεγγάρι"

-" ψάξε τα μάτια μου στην πλάτη.
Ορκίστηκα 
το αύριο να πληγώνω 
κοιτώντας μόνο πίσω"

-" άργησες μιά πανσέληνο
Ο ουρανός λυκάνθρωπος , 
μας δάγκωσε "

-" ας διαρρήξουμε έναν κήπο.
Να βυζάξουμε ασβέστη 
σαν τις γαρυφαλλιές 
στους τενεκέδες "

-" ξεκίνα, έρχομαι "

Για λίγο μόνον
σύμφωνοι
πεντάφτωχοι αγαπήσαμε.
Γενήκαμε κι οι δύο
Μάνες

View original post

One response to “Διάλογος για έναν

Leave a Reply to milenaphotopoetry Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s